Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Stolzmanns gors
Stolzmanns gors | Rhynchospiza stolzmanni
Tumbes Sparrow | Sabanero de Tumbes | Tico-tico-de-tumbes
Stolzmanns gors is een gors van het droge struweel in zuidwest-Ecuador en noordwest-Peru en een van de kenmerkende soorten van de Tumbes-regio. Hij leeft grotendeels op de grond tussen struiken en gras. In de regentijd, wanneer het struweel groen wordt, zingen de mannetjes en begint het broeden.
Geluid
De zang begint met enkele losse tikjes en gaat over in een droge, snelle triller; het mannetje zingt vanaf een struik of graspol, vooral in de regentijd. De roep is een kort, metaalachtig tsjik.
Opname: Lelis Navarrete — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een vrij lange, spitse snavel: de bovensnavel is donker, de ondersnavel licht. De kop is grijs, met brede roodbruine strepen aan weerszijden van de kruin, een roodbruine streep achter het oog en een smalle zwarte baardstreep; de keel is wit. De rug is bruingrijs met zwarte strepen, en de kleine dekveren vormen een roodbruine schoudervlek. De borst is grijs, de buik witachtig en de flanken geelbruin. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn bruiner, met een gestreepte borst.
Verwarringssoorten
De roodkraaggors Zonotrichia capensis heeft een kuifje, een roodbruine nekband en een zwarte vlek op de borstzijde, en geen roodbruine schoudervlek. De kapucijnergors Arremon abeillei heeft een zwarte kop met een witte wenkbrauw, een olijfgroene rug en een zwarte borstband, en leeft in de schaduw van droogbos. De chacogors Rhynchospiza strigiceps, een naaste verwant met een vergelijkbare koptekening, leeft ver buiten dit gebied, in de Chaco.
Leefgebied
Droog doornstruweel, open droogbos met een ondergroei van gras en kruiden, en verruigde akkers en weiden in het droge laagland en de lage heuvels, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Zoekt op de grond naar zaden en insecten. Broedt in de regentijd; het nest is een kommetje van gras op of vlak boven de grond, verborgen onder een struik of in een graspol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge zuidwesten, vooral in El Oro en Loja. In Peru in het droge noordwesten, van Tumbes en Piura zuidwaarts tot La Libertad, met ook meldingen uit het droge dal van de Marañón. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het droge struweel van zuidwest-Ecuador en noordwest-Peru in de regentijd, ongeveer januari–april, wanneer de mannetjes zingen. In de droge tijd zijn de vogels stiller en houden ze zich vaker op de grond onder struiken op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het droge struweel van de Tumbes-regio wordt plaatselijk gekapt en door geiten begraasd, maar de soort verdraagt een open, deels beweid landschap.
Wetenschappelijke naam
Rhynchospiza stolzmanni | (Taczanowski, 1877)
Taczanowski beschreef de soort in 1877 als Haemophila stolzmanni; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Rhynchospiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks rhunkhos, 'snavel', en spiza, 'vink'. De soortnaam eert Jan Sztolcman (Stolzmann, 1854–1928), Pools zoöloog en verzamelaar die van 1875 tot 1882 in Peru vogels verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tumbes, Peru.