Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Streepbuikvliegenpikker
Streepbuikvliegenpikker | Phyllomyias sclateri
Sclater's Tyrannulet | Mosquerito de Sclater | Piolhinho-de-sclater
De streepbuikvliegenpikker is een kleine, grijs-olijfgroene tiran van het bergbos op de oostflank van de zuidelijke Andes. Hij zoekt zijn voedsel in het middelste en bovenste deel van het bos en reist vaak mee met gemengde groepen. In het gidsgebied is hij beperkt tot het zuidoosten van Peru en de Boliviaanse Yungas.
Geluid
Een hoge, dunne, snelle triller en korte reeksen van hoge, tjilpende tonen.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, donkere snavel en een vrij lange staart. De kruin is grijs, de rug olijfgroen. Een witachtige wenkbrauw loopt tot achter het oog, met daaronder een donkere oogstreep. De vleugels zijn donker, met twee duidelijke witachtige tot lichtgele vleugelstrepen en lichte randen aan de armpennen. Keel en borst zijn grijsachtig wit, de buik en flanken lichtgeel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De yungasvliegenpikker Phyllomyias weedeni is kleiner en slanker, met smallere vleugelstrepen, leeft lager op de helling en is het best aan de stem te onderscheiden. De ruwpoottiranneke Acrochordopus burmeisteri is geler van onderen en heeft een lichte ondersnavel. De witkeeltachuri Mecocerculus leucophrys heeft een opvallend witte keel, een langere staart en leeft hoger, tot de boomgrens. De Boliviaanse vliegenpikker Zimmerius bolivianus heeft geen duidelijke vleugelstrepen, maar gele randen aan de vleugelveren, en een lichte iris.
Leefgebied
Vochtig en halfvochtig bergbos, bosranden en hoge secundaire begroeiing, ruwweg tussen 1000 en 2700 m. Zoekt kleine insecten tussen de bladeren en aan de uiteinden van twijgen, meestal in de middelste en hogere lagen van het bos, vaak in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: op de oostflank van de Andes in het zuidoosten, in Cusco en Puno. Bolivia: in de Yungas en de bergbossen van La Paz, Cochabamba en Santa Cruz, zuidwaarts tot Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in het bergbos langs wegen door de Yungas, bijvoorbeeld de Manu-weg in Cusco of de bergbossen bij Samaipata in Santa Cruz; let op een kleine grijskopvogel met twee lichte vleugelstrepen in de middelste etage.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is plaatselijk vrij algemeen, maar is afhankelijk van bergbos dat op veel plaatsen wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Phyllomyias sclateri | Berlepsch, 1901
Berlepsch beschreef de soort in 1901 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phyllomyias werd in 1860 ingevoerd door Cabanis & Heine. De geslachtsnaam combineert Grieks phullon, 'blad', met nieuwlatijn myias, 'vliegenvanger'. De soortnaam eert Philip Lutley Sclater (1829–1913), Brits zoöloog en ornitholoog die veel Zuid-Amerikaanse vogels beschreef. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bueyes, Santa Cruz, Bolivia.