Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Streepkopmiervogel
Streepkopmiervogel | Drymophila devillei
Striated Antbird | Tiluchí estriado occidental | Trovoada-listrada
De streepkopmiervogel is een langstaartige, sterk gestreepte miervogel die in het gidsgebied vrijwel uitsluitend in bamboe leeft. Paren en familiegroepjes bewegen zich door dichte Guadua-opstanden en zingen vaak in duet. Hij is het enige lid van het geslacht Drymophila in het Amazonelaagland van het gidsgebied.
Geluid
Het mannetje zingt een korte reeks: een of twee heldere inleidende tonen, gevolgd door een reeks hese, zoemende tonen; het vrouwtje antwoordt met een eigen, kortere reeks. De roep is een droog tsjip.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een lange, getrapte staart. Het mannetje heeft een zwarte kruin met witte streepjes, een witte wenkbrauwstreep en een zwart en wit gestreepte mantel met een roodbruine stuit. De vleugels zijn zwart met witte vleugelstrepen. Keel en borst zijn wit met zwarte streepjes, flanken en onderstaartdekveren roodbruin. De staart is zwartachtig met witte toppen. Het vrouwtje heeft okerkleurige streepjes op de kruin en is op de borst minder sterk gestreept en meer okerkleurig.
Verwarringssoorten
De orpheusmierkruipers van het geslacht Hypocnemis, zoals de peruaanse orpheusmierkruiper Hypocnemis peruviana, hebben een veel kortere staart zonder witte toppen. De spikkelvleugelmiersluiper Microrhopias quixensis leeft ook vaak in bamboe en heeft witte staarttoppen, maar het mannetje is egaal zwart en het vrouwtje roodbruin van onder. Chapmans miervogel Drymophila striaticeps leeft hoger in de Andes, in Chusquea-bamboe, en is groter.
Leefgebied
Dichte opstanden van Guadua-bamboe in het laagland en de voetheuvels, ook bamboe aan bosranden en langs rivieren, van ongeveer 200 tot 1200 m. Zoekt insecten en spinnen tussen bamboebladeren en stengels, meestal 1 tot 8 m boven de grond, soms in gemengde groepen. Het nest is een kommetje in dichte bamboe of ruigte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het zuidoosten, plaatselijk in Putumayo en Amazonas. Ecuador: plaatselijk in het oostelijk laagland, waar bamboe groeit. Peru: in het oosten, vooral in het midden en zuidoosten (Ucayali, Cusco, Madre de Dios, Puno). Bolivia: in het noorden, in Pando, Beni en La Paz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Amazonisch Brazilië; een aparte ondersoort leeft verder oostelijk in Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bamboe langs wegen en rivieren in Madre de Dios, bijvoorbeeld bij Tambopata of langs de weg naar Manu. Het duet is in de ochtend het eerste teken; de vogels bewegen zich daarna door de dichte bamboe.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het zuidwesten van Amazonië beslaan bamboebossen grote oppervlakten, maar elders in het gidsgebied is de soort plaatselijk gebonden aan kleine opstanden.
Wetenschappelijke naam
Drymophila devillei | (Ménégaux & Hellmayr, 1906)
Ménégaux & Hellmayr beschreef de soort in 1906 als Formicivora devillei; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Drymophila werd in 1824 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks drumos, 'bos, struikgewas', en philos, 'houdend van'. De soortnaam eert waarschijnlijk de Franse natuuronderzoeker, preparateur en verzamelaar Émile Deville (1824–1853), die van 1842 tot 1847 in Brazilië en Peru verzamelde. De bron noemt ook de Belgische consul in Quito Émile Clément Napoléon de Ville (1836–1881) als mogelijkheid. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cusco, Peru.