Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Suikerdiefje
Suikerdiefje | Coereba flaveola
Bananaquit | Reinita común | Cambacica
Het suikerdiefje is een kleine, beweeglijke vogel met een korte, gebogen, spitse snavel, een witte wenkbrauwstreep en een gele buik. Het steekt bloemen aan de zijkant aan om nectar te halen zonder ze te bestuiven, vandaar de naam. In het gidsgebied is het een van de meest verbreide zangvogels van bosranden, tuinen en plantages in het laagland en op de lagere berghellingen.
Geluid
De zang is een hoog, sissend en zoemend gekwetter van snelle, piepende tonen, vaak lang achter elkaar herhaald, zoals tsie-tsie-tsiezie-tsiezie. De roep is een dun tsip.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, compact en kortstaartig, met een korte, licht gebogen, spitse zwarte snavel en vaak een roze vlekje bij de mondhoek. Kruin en bovendelen zijn donker leigrijs tot zwartachtig, met een lange witte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De keel is grijs, borst en buik zijn geel, de stuit is geel. Op de vleugel een kleine witte vlek aan de basis van de handpennen; de staart heeft witte punten. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en olijfkleuriger, met een geelachtige wenkbrauwstreep.
Verwarringssoorten
De maskerparulazanger Setophaga pitiayumi heeft een rechte snavel, blauwgrijze bovendelen met witte vleugelstrepen, een gele keel en geen witte wenkbrauwstreep. De roodbuikspitssnavel Conirostrum speciosum heeft een rechte, spitse snavel, is blauwgrijs tot grijs zonder geel en heeft een kastanjebruine onderstaart. Jonge suikerdiefjes kunnen aan jonge zangers doen denken, maar de gebogen snavel en de vorm van wenkbrauwstreep en vleugelvlek zijn kenmerkend.
Leefgebied
Bosranden, open bos, secundair bos, tuinen, parken, koffie- en cacaoplantages en struikgewas, van zeeniveau tot ongeveer 2000 m, plaatselijk hoger. Zoekt in alle lagen van de vegetatie, vaak bij bloeiende bomen en struiken, naar nectar, die het door de bloemkroon prikt, en naar kleine vruchten en insecten. Het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant; het bouwt ook slaapnesten die het hele jaar worden gebruikt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland en op de berghellingen, behalve in het hooggebergte. In Ecuador aan beide zijden van de Andes, in het westelijke laagland, op de berghellingen en in het Amazonegebied. In Peru in het Amazonelaagland, op de oostflank van de Andes en in het noordwesten. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten en in de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico en het Caribisch gebied tot het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in tuinen, langs bosranden en in plantages op bloeiende bomen en struiken, waar de vogels vaak met enkele tegelijk nectar zoeken. De hoge, sissende zang verraadt ze ook in dicht gebladerte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en profiteert van tuinen, plantages en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Coereba flaveola | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Certhia flaveola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Coereba werd in 1809 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van guiracoereba, een Tupi-naam die Marcgrave (1648) optekende voor een kleine nectaretende vogel in blauw, zwart en geel. De soortnaam is Latijn flaveolus, 'geelachtig', een verkleinvorm van flavus, 'geel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jamaica.