Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Swainsons zanger
Swainsons zanger | Limnothlypis swainsonii
Swainson's Warbler | Reinita de Swainson | Mariquita-de-swainson
De swainsons zanger is een onopvallend gekleurde, bruine zanger van dichte ondergroei, die broedt in het zuidoosten van de Verenigde Staten en overwintert in het Caribisch gebied en op het schiereiland Yucatán. In het gidsgebied is hij een uitzonderlijke dwaalgast.
Geluid
Een luid, metalig tsjip. De zang bestaat uit enkele heldere, dalende fluittonen, gevolgd door een snelle, nadrukkelijke slotfrase.
Opname: Sue Riffe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange, spitse, lichte snavel en een platte kop. De kruin is warm roodbruin, met een lichte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De bovenzijde is effen olijfbruin zonder vleugelstrepen, de onderzijde vuilwit met een gelige of grijze toon. De poten zijn roze. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De streepkopzanger Helmitheros vermivorum heeft een okergele kop met zwarte strepen. De ovenvogel Seiurus aurocapilla en de waterlijsters van het geslacht Parkesia hebben een gestreepte onderzijde.
Leefgebied
Dichte ondergroei in vochtig bos, struikgewas en bamboe, vaak in moerassige of natte gebieden. Loopt over de grond en keert met de snavel bladeren om, op zoek naar insecten en spinnen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Dwaalgast. In het gidsgebied slechts uitzonderlijk vastgesteld, in het noorden van Colombia; niet bekend uit Ecuador, Peru, Bolivia en de Galápagos. Broedt in het zuidoosten van de Verenigde Staten en overwintert in het Caribisch gebied (vooral Cuba en Jamaica), op het schiereiland Yucatán en in Belize.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast kan in de noordelijke winter in dichte, natte ondergroei in het noorden van Colombia opduiken; let op een bruine zanger die op de grond bladeren omkeert.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is klein en verspreid; verlies van moerasbos en rietbamboe (Arundinaria) in het broedgebied en ontbossing in het winterverblijf zijn bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Limnothlypis swainsonii | (Audubon, 1834)
Audubon beschreef de soort in 1834 als Sylvia Swainsonii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Limnothlypis werd in 1914 ingevoerd door Stone. De geslachtsnaam combineert Grieks limnē, 'moeras', met thlupis, een niet geïdentificeerd klein vogeltje. De soortnaam eert William Swainson (1789–1855), Engels ornitholoog en natuuronderzoeker. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Edisto-rivier bij Charleston, South Carolina, Verenigde Staten.