Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Taankleurige heremietkolibrie
Taankleurige heremietkolibrie | Phaethornis syrmatophorus
Tawny-bellied Hermit | Ermitaño ventrileonado | Rabo-branco-de-barriga-fulva
De taankleurige heremietkolibrie is een heremietkolibrie van het bergbos van de noordelijke Andes, met warme, okerkleurige tot oranjebruine onderdelen en stuit. Hij leeft hoger dan de meeste andere heremietkolibries, in bergbos en nevelwoud tot boven 2000 m. Zoals verwanten volgt hij een vaste route langs bloemen in de ondergroei.
Geluid
De roep is een hoog, scherp tsip. Mannetjes zingen op leks met een herhaalde, piepende toon.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een lange, sterk gebogen snavel. De bovendelen zijn bronsgroen, de stuit en bovenstaartdekveren oranjebruin. De onderdelen zijn warm okerkleurig tot taankleurig. Het gezicht heeft een donker oogmasker tussen okerkleurige wenkbrauw- en snorstrepen. De staart is getrapt, met verlengde, wit gepunte middenpennen en okerkleurige punten aan de buitenste pennen. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De groene heremietkolibrie Phaethornis guy is donkerder groen, met grijsgroene in plaats van okerkleurige onderdelen en een groene stuit. Koepckes heremietkolibrie Phaethornis koepckeae, in het midden van Peru, heeft eveneens rossige onderdelen, maar een vrijwel rechte snavel, en leeft lager. De roodborstheremietkolibrie Glaucis hirsutus van het laagland heeft een rossige borst, maar een afgeronde, rossige staart met een zwarte band, zonder verlengde middenpennen.
Leefgebied
Ondergroei en randen van vochtig bergbos en nevelwoud, meestal tussen ongeveer 900 en 2400 m. Bezoekt bloemen van onder meer Heliconia, gemberachtigen en epifyten langs een vaste route, en komt plaatselijk naar voederflessen. Het nest hangt aan de onderkant van een blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia vooral in de westelijke en centrale cordillera, en op de oostflank van de oostelijke cordillera. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank in het noorden. Uit Bolivia alleen een paar onzekere meldingen. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij voederflessen en bloeiende planten bij lodges in het nevelwoud op de westflank van Ecuador, zoals in de vallei van Tandayapa en rond Mindo; een vogel verschijnt er kort en verdwijnt dan weer in de ondergroei.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing van het bergbos verkleint plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Phaethornis syrmatophorus | Gould, 1852
Gould beschreef de soort in 1852 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam combineert Grieks surma, 'sleep (van een gewaad)', met -phoros, 'dragend', naar de lange staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit West-Ecuador.