Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Taankuiftangare
Taankuiftangare | Tachyphonus delatrii
Tawny-crested Tanager | Tangara crestinaranja | Tem-tem-de-crista-fulva
De taankuiftangare is een kleine, zwarte tangare van het vochtige bos aan de Pacifische kant van Colombia en Ecuador. Het mannetje draagt een spitse, oranjegele kuif. De soort leeft in luidruchtige groepen van soms tientallen vogels die snel door de onderste en middelste etages van het bos trekken.
Geluid
Groepen laten voortdurend scherpe, metalige tsjip- en tsiet-roepjes horen; een eigenlijke zang wordt zelden vermeld.
Opname: rudy gelis — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een vrij korte, spitse, zwarte snavel. Het mannetje is geheel matzwart, met een opvallende, spitse kuif van taankleurig oranjegeel op de kruin. Het vrouwtje is egaal donker olijfbruin, van onderen iets lichter en zonder kuif. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de witschoudertangare Loriotus luctuosus heeft een grote witte schoudervlek en geen gekleurde kuif. Het mannetje van de zwarte tangare Tachyphonus rufus is groter, heeft een lichte snavelbasis en witte ondervleugeldekveren, en leeft in open, half open land in plaats van in het bosinterieur. Vrouwtjes van miertangaren (Habia, Driophlox) zijn groter, roodbruiner en trekken niet in snelle, luidruchtige groepen.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig laagland- en heuvelbos, ook hoog secundair bos, van zeeniveau tot ruwweg 1200 m. Trekt in eigen, snel bewegende groepen door de onderste en middelste etages, vaak met andere soorten in het kielzog, en zoekt insecten tussen bladeren en op takken; eet ook vruchten. Het nest is een kom laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Pacifische laaglanden en voetheuvels van de Chocó, en plaatselijk aan de noordkant van de Andes. In Ecuador in het noordwesten, zuidwaarts tot ongeveer Pichincha en Cotopaxi, plaatselijk verder zuidelijk. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras via Nicaragua en Costa Rica tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in vochtig bos van de Chocó op een groep kleine, zwarte vogels die met veel roepjes door de ondergroei trekken; de oranjegele kuif van de mannetjes is vaak het eerste wat je ziet.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk algemeen, maar is afhankelijk van bos en verdwijnt waar het laaglandbos van de Chocó en het westen van Ecuador wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Tachyphonus delatrii | de Lafresnaye, 1847
De Lafresnaye beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Tachyphonus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam combineert Grieks takhus, 'snel', en phōneō, 'spreken' of 'geluid maken'. De soortnaam eert Adolphe Delattre (1805–1854), Franse natuuronderzoeker en verzamelaar in Mexico, Midden-Amerika en Colombia. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Buenaventura, Colombia.