Alle soorten › Nachtzwaluwachtigen › Nachtzwaluwen › Texasnachtzwaluw
Texasnachtzwaluw | Chordeiles acutipennis
Lesser Nighthawk | Añapero menor | Bacurau-de-asa-fina
De texasnachtzwaluw is in het gidsgebied de nachtzwaluw van droog, open land, van de kustwoestijn van Peru tot de droge dalen en de savannen van het laagland. Hij jaagt in de schemering laag en fladderend boven velden, rivierbeddingen en verlichte plekken. Naast de standvogels komen in het noorden ook wintergasten uit Noord-Amerika voor.
Geluid
Een lange, lage, kikkerachtige triller, trrrrrr, vanaf de grond of een lage zitplaats, en een nasaal, mekkerend whi-whi-whi in de vlucht. Het nasale piient van de amerikaanse nachtzwaluw ontbreekt.
Opname: Rosa Elena Albornoz — CC0 1.0 · xeno-canto
Herkenning
19–23 cm, met lange, spitse vleugels en een gevorkte staart. De bovendelen zijn grijsbruin, fijn gespikkeld en gemarmerd met oker en zwart. De onderdelen zijn bruin gebandeerd op een okerkleurige ondergrond. Het mannetje heeft een witte keelvlek, een witte band over de handpennen, dichter bij de vleugelpunt dan bij de amerikaanse nachtzwaluw, en een witte band bij de staartpunt. Het vrouwtje heeft een okerkleurige keel en vleugelband en mist de witte staartband. Op de handpennen tussen de vleugelband en de vleugelbasis zijn okerkleurige vlekjes te zien.
Verwarringssoorten
De amerikaanse nachtzwaluw Chordeiles minor is iets groter, met langere, spitsere vleugels, de witte band meer naar het midden van de vleugel en geen okerkleurige vlekjes op de handpennen; hij vliegt vaak hoger. De kleinste nachtzwaluw Chordeiles pusillus is kleiner, met een witte achterrand aan de armvleugel. De vleugelbandnachtzwaluw Systellura longirostris en de pauraque Nyctidromus albicollis hebben afgeronde vleugels en langere staarten en zitten vaker op de grond.
Leefgebied
Kustwoestijn, droog struweel, open droogbos, rivierbeddingen, akkers, rijstvelden en de randen van dorpen, ook savanne en rivieroevers in het laagland; vooral onder 1500 m, in droge dalen van de Andes plaatselijk hoger. Jaagt in de schemering laag boven open terrein en rond lantaarns op insecten. De eieren worden zonder nest op kale grond of grind gelegd.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het droge Caribische laagland, de Magdalena- en Caucavallei en de llanos. In Ecuador in het westelijke laagland en langs de kust, plaatselijk in het oostelijke laagland. In Peru langs de hele kust, in de droge dalen van de westflank en de Marañón, en plaatselijk in het Amazonegebied. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuidwesten van de Verenigde Staten via Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's en Brazilië; noordelijke vogels trekken in de winter tot in het noorden van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in de schemering boven rivierbeddingen, akkers en irrigatiegebied aan de kust van Peru en Ecuador; de vogels jagen daar vaak laag, ook rond verlichting bij dorpen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt cultuurland goed en is langs de Pacifische kust wijdverspreid.
Wetenschappelijke naam
Chordeiles acutipennis | (Hermann, 1783)
Hermann beschreef de soort in 1783 als Caprimulgus acutipennis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chordeiles werd in 1832 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks chordē, 'snaar, akkoord', en deilē, 'avond', naar de roep in de schemering. De soortnaam komt van Latijn acutus, 'spits', en penna, 'veer, vleugel': met spitse vleugels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.