Alle soorten › Zangvogels › Lijsttangaren › Troepiaaltangare

Troepiaaltangare | Rhodinocichla rosea

Rosy Thrush-Tanager | Tangara cuitlacoche | Sanhaço-sabiá-rosado

De troepiaaltangare is de enige soort van een eigen familie, waarvan de verwantschap lang onduidelijk was. Hij leeft verborgen in dicht struikgewas en zoekt, als een lijster, zijn voedsel in het bladstrooisel. Het mannetje heeft een rozerode keel, borst en wenkbrauwstreep; het paar laat luide, fluitende duetten horen.

Troepiaaltangare (Rhodinocichla rosea)
Foto: Mike's Birds from Riverside, CA, US — CC BY-SA 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een luide, volle, fluitende zang van korte, melodieuze frasen, vaak als duet van mannetje en vrouwtje, met herhaalde motieven als tsjo-tsjo-wie. De roep is een kort, droog tsjak.

Luister: ZangXC991689

Opname: Charlie Vogt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

19–20 cm, met een vrij lange, spitse, licht gebogen snavel en een lange staart. Het mannetje is boven donker leigrijs, met een lange wenkbrauwstreep die voor het oog rozerood is en achter het oog wit of roze. Keel, borst en midden van de buik zijn helder rozerood, de flanken grijs. Het vrouwtje heeft dezelfde tekening, maar met warm okerbruin in plaats van rozerood. Jonge vogels zijn doffer en bruiner.

Verwarrings­soorten

Door het donkere bovenkleed met rozerode of okerkleurige onderdelen en wenkbrauwstreep in het gidsgebied nauwelijks te verwarren. Het vrouwtje van de roodbuiktangare Ramphocelus dimidiatus is kleiner, met een korte, dikke snavel en een roodachtige buik, en leeft in de bosrand, niet op de bodem. De tropische spotlijster Mimus gilvus leeft in vergelijkbaar droog land, maar is grijs en wit.

Leefgebied

Dicht struikgewas en ondergroei van droog en halfvochtig bos, bosranden, oud secundair bos en ruigten met slingerplanten, van het laagland tot ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger. Zoekt op de grond in het bladstrooisel, dat hij met de snavel omwoelt, naar insecten en andere ongewervelden, ook naar zaden en vruchten. Het nest is een kom laag in een struik of tussen slingerplanten.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia in het noorden: het Caribisch laagland en de voetheuvels, rond de Sierra Nevada de Santa Marta en in de Magdalenavallei. Ontbreekt in Ecuador, Peru en Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in West-Mexico, Panama en het noorden van Venezuela.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Luister in de vroege ochtend in droog bos en struikgewas in Noord-Colombia, zoals rond Santa Marta en in de Magdalenavallei, naar de luide fluitduetten. De vogels blijven meestal laag in dekking; wachten bij een open plek in het struikgewas geeft de beste kans.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Droogbos in het noorden van Colombia is grotendeels omgezet in landbouwgrond, maar de soort verdraagt secundaire begroeiing.

Wetenschappelijke naam

Rhodinocichla rosea | (Lesson, 1832)

Lesson beschreef de soort in 1832 als Furnarius roseus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Rhodinocichla werd in 1853 ingevoerd door Hartlaub. De geslachtsnaam combineert Grieks rhodinos, 'rozenkleurig', en kikhlē, 'lijster'. De soortnaam rosea is Latijn voor 'rozenkleurig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Caracas, Venezuela.