Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Vegetarische boomvink
Vegetarische boomvink | Platyspiza crassirostris
Vegetarian Finch | Pinzón vegetariano | Tentilhão-vegetariano
De vegetarische boomvink is een van de grootste darwinvinken, met een zeer korte, hoge, papegaaiachtige snavel. Anders dan de meeste verwanten eet hij vooral plantaardig voedsel: knoppen, bladeren, bloemen en vruchten. Hij leeft in de bomen van de overgangszone en het hooglandbos van de grotere eilanden.
Geluid
De zang is een langgerekte, nasale fluittoon van ongeveer twee seconden, zoals wie-ie-oe. De roep is hoog en piepend, daarnaast een klagend fiep.
Opname: Edison Ocaña — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, fors, met een korte, zeer dikke en hoge snavel met een gebogen bovenrand. Het volwassen mannetje heeft een zwarte kop, keel en borst en een donker olijfbruine rug; de buik is vuilwit tot lichtgeel, de snavel in de broedtijd zwart. Het vrouwtje en jonge vogels zijn olijfbruin van boven en lichter van onderen, met bruine streping op borst en flanken, en hebben een lichte, hoornkleurige snavel. Jonge mannetjes worden geleidelijk zwarter.
Verwarringssoorten
De grote boomvink Camarhynchus psittacula heeft ook een papegaaiachtige snavel, maar die is minder hoog en kort; mannetjes hebben hooguit een zwartachtige kop en keel en een effen, ongestreepte onderzijde. De kleine boomvink Camarhynchus parvulus is veel kleiner. De middelste grondvink Geospiza fortis heeft een kegelvormige snavel zonder sterk gebogen bovenrand, en mannetjes zijn geheel zwart.
Leefgebied
Vooral de overgangszone en het groenblijvende hooglandbos, waaronder Scalesia-bos, maar ook de vochtige zone en de droge laaglandzone, van zeeniveau tot ongeveer 500 m. Zoekt meestal in bomen en struiken naar knoppen, bladeren, bloemen en vruchten, stroopt schors van twijgen om bij het weefsel eronder te komen en eet af en toe rupsen; foerageert soms op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor de Galápagos, op San Cristóbal, Santa Cruz, Isabela, Fernandina, Santiago, Marchena en Pinta. Verdwenen van Pinzón, Santa Fe en Floreana; op Floreana werden de laatste losse vogels in 2004 en 2008 gemeld. Komt niet voor op het vasteland van Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia.
- Jaarrond
Hoe en wanneer kijken
In de overgangszone en de hooglanden van Santa Cruz, bijvoorbeeld rond Los Gemelos, waar vogels traag door bomen en struiken gaan en knoppen en bladeren eten. De langgerekte, nasale zang verraadt ze vaak eerder dan het zicht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel maar is niet geteld; bedreigingen zijn branden, overbegrazing door huisdieren en verwilderde dieren en ingevoerde soorten.
Wetenschappelijke naam
Platyspiza crassirostris | (Gould, 1837)
Gould beschreef de soort in 1837 als Camarhynchus crassirostris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Platyspiza werd in 1897 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks platus, 'breed', en spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn crassus, 'dik', en -rostris, '-snavelig', naar de dikke snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Galápagoseilanden.