Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Vlekkeelmuisspecht
Vlekkeelmuisspecht | Certhiasomus stictolaemus
Spot-throated Woodcreeper | Trepatroncos gorjipunteado | Arapaçu-de-garganta-pintada
De vlekkeelmuisspecht is een kleine, eenvoudig getekende muisspecht van het regenwoud op terra firme in het noordwesten van het Amazonegebied. Hij is de enige soort in het geslacht Certhiasomus en werd vroeger in Deconychura geplaatst. Hij klimt langs stammen in de onderste en middelste lagen van het bos, meestal in gemengde groepen.
Geluid
De zang is een hoge, snelle triller of reeks dunne tonen, vaak licht dalend. De roep is een kort, scherp tsiet.
Opname: Paul Lenrumé — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, klein en slank, met een dunne, rechte snavel en een stijve, roodbruine staart. De bovendelen zijn olijfbruin, vleugels, stuit en staart roodbruin. Achter het oog loopt een smalle, lichte wenkbrauwstreep. De keel is geelbruin met fijne, donkere schubben of vlekjes, de borst olijfbruin met kleine, lichte vlekken die naar de buik vervagen. De kruin is donker met fijne lichte stippels. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De wigsnavelmuisspecht Glyphorynchus spirurus is kleiner, met een korte, wigvormige snavel met opgewipte ondersnavel. De grijze muisspecht Sittasomus griseicapillus heeft een ongevlekte, grijsolijfkleurige kop en borst. De zuidelijke langstaartmuisspecht Deconychura pallida is groter, met een duidelijk langere staart en een fijn gestreepte in plaats van gevlekte keel. Bladspeurders (Automolus, Philydor) klimmen niet met de staart als steun langs stammen.
Leefgebied
Het binnenste van hoog, vochtig regenwoud op terra firme, ook in de voetheuvels, van het laagland tot ongeveer 1000 m. Zoekt op stammen en dikke takken in de onderste en middelste lagen naar insecten en spinnen in schors, mos en spleten. Sluit zich meestal aan bij gemengde groepen. Het nest ligt in een holte in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Amazonegebied in het zuidoosten. Ecuador: in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. Peru: in het noorden van het Amazonegebied, vooral ten noorden van de Amazone en de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het noordwesten van Brazilië, met een aparte populatie ten zuiden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in het binnenste van terra-firmebos en let op een kleine, slanke muisspecht die op middelhoogte langs stammen klimt. De dunne snavel en de gevlekte keel onderscheiden hem van de wigsnavelmuisspecht, die vaak in dezelfde groep meereist.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in ongestoord regenwoud en is daar plaatselijk vrij algemeen, maar is afhankelijk van aaneengesloten bos.
Wetenschappelijke naam
Certhiasomus stictolaemus | (Pelzeln, 1868) (GBIF: Deconychura stictolaema)
Pelzeln beschreef de soort in 1868 als Sittasomus stictolaemus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Certhiasomus werd in 2010 ingevoerd door Derryberry, Claramunt, Chesser, Aleixo, Cracraft, Moyle & Brumfield. De geslachtsnaam komt van Grieks certhia, 'boomkruiper', en sōma, 'lichaam', naar de gelijkenis van deze kleine muisspecht met de boomkruipers; de vorm volgt die van Sittasomus, het geslacht waarin de soort eerst werd beschreven. De soortnaam komt van Oudgrieks stiktos, 'gevlekt', en laimos, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Borba, Rio Madeira, Brazilië.