Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Vuurkuiftangare
Vuurkuiftangare | Loriotus cristatus
Flame-crested Tanager | Tangara crestifuego | Tiê-galo
De vuurkuiftangare is een kleine, zwarte tangare van het bladerdak van Amazonisch laaglandbos. Het mannetje heeft een platte, oranjerode kruin met een lichte rand, een okergele keelvlek en een okergele stuit. Hij reist, vaak in paren, mee in gemengde groepen in het bladerdak.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes; de zang is een eenvoudige reeks hoge, dunne tonen.
Opname: Mateus Gonçalves Santos — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een spitse, donkere snavel. Het mannetje is grotendeels zwart, met een platte, vuurrode tot oranje kruin die aan de zijkanten smal okergeel is omzoomd, een okergele keelvlek, een okergele stuit en witte ondervleugeldekveren die in vlucht te zien zijn. Het vrouwtje is van boven bruin met een grijzige kop en een roestbruine kruin, en van onderen okerbruin. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de witschoudertangare Loriotus luctuosus heeft een grote witte schoudervlek en geen gekleurde kruin of keelvlek. De geelkuiftangare Loriotus rufiventer heeft een gele kruin en een roestbruine buik, en leeft vooral op de lagere Andeshellingen van Peru en Bolivia. Het mannetje van de goudkuiftangare Tachyphonus surinamus heeft een okergele kruin en okergele flankvlekken. Het vrouwtje van de zwarte tangare Tachyphonus rufus is egaal roestbruin.
Leefgebied
Het bladerdak en de middenetage van terra-firmebos, ook várzea, hoog secundair bos en bosranden, tot ruwweg 900 m. Zoekt in gemengde groepen tussen bladeren en op takken naar insecten en eet ook kleine vruchten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de laaglanden ten oosten van de Andes. In Ecuador in het Amazonelaagland. In Peru in het Amazonelaagland, vooral in het noorden en oosten, met een geïsoleerde ondersoort in het dal van de Chinchipe. In Bolivia alleen in het noorden (Pando, het noorden van Beni). Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied en oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in gemengde groepen in het bladerdak van laaglandbos, bijvoorbeeld vanaf een uitkijktoren of langs rivieroevers, naar een zwarte tangare met een oranjerode kruin en een lichte keelvlek.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige soortbegrenzing. De soort is wijd verspreid en vrij algemeen; er zijn geen directe bedreigingen bekend.
Wetenschappelijke naam
Loriotus cristatus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Tanagra cristata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Loriotus werd in 1821 ingevoerd door Jarocki. De geslachtsnaam is afgeleid van het Franse loriot, de naam voor de wielewalen van de Oude Wereld. De soortnaam komt van Latijn cristatus, 'gekuifd', naar de gekleurde kuif van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.