Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Vuurmaskertangare
Vuurmaskertangare | Tangara parzudakii
Flame-faced Tanager | Tangara cariflama | Saíra-de-cara-flamejante
De vuurmaskertangare is een van de grootste tangaren van het geslacht Tangara, met een vuurrood en goudgeel gezicht, een zwarte keel en rug en opaalkleurige onderdelen. Hij leeft in het bergbos van de noordelijke Andes en het noorden van Peru, meestal in paren of kleine groepjes in gemengde groepen.
Geluid
Scherpe, hoge tsit-roepjes en korte, metalige tonen, vaak in gemengde groepen; een uitgesproken zang is niet bekend.
Opname: Alejandro Pinto-Gómez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een korte, zwarte snavel. Voorhoofd en voorste deel van het gezicht zijn vuurrood tot oranjerood en gaan naar achteren over in goudgeel op kruin, oorstreek en achterhals. De teugel, de omgeving van het oog, de keel en de bovenborst zijn zwart. Rug en schouders zijn zwart, de stuit opaalgroen. De onderdelen zijn zilverachtig opaalgroen, het midden van de buik en de onderstaartdekveren lichtbruin tot kaneelkleurig. De kleine vleugeldekveren zijn opaalgroen, de rest van vleugels en staart zwart. Vogels van de westflank hebben minder rood en meer goudgeel in het gezicht. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De goudoortangare Tangara chrysotis heeft een goudgroene kruin, een goudoranje oorvlek, een gestreepte rug en een kaneelbruine buik, zonder rood in het gezicht. De geelkoptangare Tangara xanthocephala is kleiner, met een egaal saffraangele kop, alleen een klein zwart masker en een blauwgroen lichaam. De goudtangare Tangara arthus is geheel goudgeel met een zwarte oorvlek.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en secundair bos met verspreide bomen, ruwweg tussen 1000 en 2700 m, het meest tussen 1400 en 2300 m. Eet veel kleine vruchten en zoekt insecten op met mos begroeide takken, meestal in de middenlaag en het kronendak. Het nest is een kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank van het noorden tot in het zuidoosten. Niet bekend uit Bolivia en de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen langs bosranden en wegen in het nevelwoud, bijvoorbeeld rond Mindo en langs de oude weg naar Nono in Ecuador of bij Cock-of-the-rock Lodge in Peru; de vuurrode kop valt ook van onderen op.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de hier gevolgde indeling. Vrij algemeen in aaneengesloten bergbos en aan bosranden; plaatselijk achteruit door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Tangara parzudakii | (de Lafresnaye, 1843)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Tanagra Parzudakii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tangara werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tangara 'danser' betekent. De soortnaam eert Charles Parzudaki, Franse handelaar in natuurhistorische objecten in Parijs in de 19e eeuw. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.