Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Wenkbrauwgeelsnavelgors
Wenkbrauwgeelsnavelgors | Arremon dorbignii
Moss-backed Sparrow | Cerquero yungueño | Tico-tico-de-dorso-musgo
De wenkbrauwgeelsnavelgors is een gors met een oranjegele snavel van de Andesvoetheuvels van Bolivia en het noordwesten van Argentinië. Hij werd lang als ondersoort van de geelsnavelgors beschouwd, maar verschilt in rugkleur, koptekening en zang. Hij leeft in paren dicht bij de grond in de ondergroei van bos.
Geluid
De zang is een gevarieerde reeks hoge, dunne tonen en korte trillers, zonder de reeks herhaalde tonen van de geelsnavelgors. De roep is een hoog tsiep.
Opname: Oscar Coria — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een kegelvormige, oranjegele snavel. De kop is zwart, met een smalle grijze middenkruinstreep en een lange witte wenkbrauwstreep die al vóór het oog begint en tot in de nek doorloopt. Nek en zijhals zijn grijs, rug, vleugels en staart olijfgroen. Bij de vleugelbocht zit geel. De onderdelen zijn wit, met een smalle zwarte borstband en grijze flanken. Het vrouwtje is doffer, met een olijfkleurige middenkruinstreep en geelbruine flanken. Jongen zijn doffer en bruiner, met een donkerdere snavel.
Verwarringssoorten
De geelsnavelgors Arremon flavirostris leeft in het oostelijke laagland van Bolivia; in het gidsgebied heeft hij een grijzere rug, een kortere wenkbrauwstreep die pas achter het oog begint en een bredere borstband, en zijn zang bestaat uit herhaalde, doordringende tonen. De olijfruggors Arremon taciturnus heeft een zwarte snavel en leeft in vochtig laaglandbos. De bruinkapstruikgors Arremon brunneinucha komt niet in Bolivia voor.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig tot halfgroenblijvend bos in de voetheuvels en op de lagere hellingen van de Yungas, ook in oeverbos, secundair bos en bosranden, ruwweg tussen 400 en 1500 m. Zoekt op de grond tussen afgevallen bladeren naar insecten en zaden. Over het nest in het gidsgebied is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Bolivia, op de oostflank van de Andes van La Paz via Cochabamba en Santa Cruz zuidwaarts naar Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië, zuidwaarts tot Catamarca.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de ondergroei langs bosranden en beekdalen in de voetheuvels, bijvoorbeeld in Amboró in Santa Cruz. Let in de ochtend op de hoge zang en kijk laag tussen de struiken; de oranjegele snavel valt op in het donkere struikgewas.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel; plaatselijk gaat leefgebied verloren door ontbossing in de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Arremon dorbignii | Sclater, 1856
Sclater beschreef de soort in 1856 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Arremon werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks arrhēmōn, 'zwijgend, zonder spraak'. De soortnaam eert Alcide d'Orbigny (1802–1857), Franse natuuronderzoeker die van 1826 tot 1834 door Zuid-Amerika reisde en verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas, Bolivia.