Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Westelijke bospiewie
Westelijke bospiewie | Contopus sordidulus
Western Wood Pewee | Pibí occidental | Piui-do-oeste
De westelijke bospiewie broedt in het westen van Noord-Amerika en overwintert vooral langs de Andes, van Colombia tot Bolivia. In het winterkwartier lijkt hij sterk op de oostelijke bospiewie; de roep is het betrouwbaarste kenmerk. Hij zit rechtop op een open tak en vliegt van daaruit uit naar insecten.
Geluid
De roep is een hees, neuzig, dalend pieer of bzie-jeer. Ook in het winterkwartier en op doortrek is de roep geregeld te horen, vooral in de ochtend.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met lange vleugels die ver voorbij de stuit reiken, en een licht kuifje. De bovendelen zijn donker grijsolijf. Twee smalle, lichte vleugelstrepen. De keel is lichtgrijs, borst en flanken zijn grijs tot grijsolijf en vormen een vrij donker ‘vest’, de buik is lichtgeel tot witachtig. De ondersnavel is donker, met hooguit een lichte basis. Geen oogring. De seksen zijn gelijk; eerstejaars hebben bredere, okerkleurige vleugelstrepen.
Verwarringssoorten
De oostelijke bospiewie Contopus virens is iets groener, met een lichter vest en meestal een grotendeels oranje ondersnavel; de roep is het beste onderscheid. De tumbespiewie Contopus punensis en de tropische piewie Contopus cinereus zijn kleiner, met kortere vleugels en een lichte teugel. De feetirans Empidonax, zoals de elzenfeetiran Empidonax alnorum, zijn kleiner, met kortere vleugels, en bewegen vaak de staart.
Leefgebied
Randen van vochtig bergbos en voetheuvelbos, open bos met verspreide bomen, open plekken en bosranden langs wegen, meestal tussen 500 en 2500 m, op doortrek ook lager. Zit alleen op een open, vaak hoge zitplaats en vliegt uit naar vliegende insecten; verdedigt in de winter soms een vast territorium.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: wintergast en doortrekker in alle drie de Andesketens en in de voetheuvels. Ecuador: wintergast op beide flanken van de Andes, vooral aan de oostkant. Peru: wintergast langs de oostflank van de Andes en in het aangrenzende laagland. Bolivia: wintergast in de Yungas en de voetheuvels. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij in het westen van Noord-Amerika en trekt hij door Midden-Amerika.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek van oktober tot maart langs bosranden en open plekken in de bergen naar een grijze piewie op een hoge, kale tak. Let op de hese, dalende roep om hem van de oostelijke bospiewie te onderscheiden.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De stand in het broedgebied is in de afgelopen decennia gedaald, maar de soort is nog talrijk.
Wetenschappelijke naam
Contopus sordidulus | Sclater, 1859
Sclater beschreef de soort in 1859 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Contopus werd in 1855 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks kontos, 'staak, schacht', met pous, 'voet'. Latijn sordidulus, verkleinwoord van sordidus, 'vuil, vaal': nogal vaal gekleurd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Orizaba, Veracruz, Mexico.