Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Wigstaartbergnimf
Wigstaartbergnimf | Oreotrochilus adela
Wedge-tailed Hillstar | Colibrí de Cochabamba | Estrela-de-cauda-cunha
De wigstaartbergnimf leeft in de droge dalen en op de hellingen van de Andes van Bolivia, met een kleine uitloper in het uiterste noordwesten van Argentinië. Het mannetje onderscheidt zich van de andere bergnimfen door een kastanjebruine buik en een donkere, wigvormige staart. De Spaanse naam verwijst naar Cochabamba, waar de soort voorkomt.
Geluid
Een hoog, scherp tsiet en een droog gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, iets gebogen zwarte snavel. Het mannetje is olijfbruin van boven, met een glinsterend groene keel die van onderen door een smalle zwarte rand wordt begrensd. De borst is wit, de buik grotendeels kastanjebruin met een donkere streep over het midden. De staart is donker; de middelste pennen zijn het langst, zodat de staart wigvormig is. Het vrouwtje is grijsbruin van boven en lichtbruin tot kaneelkleurig van onder, met een gestippelde keel.
Verwarringssoorten
De estellabergnimf Oreotrochilus estella heeft witte onderdelen met een smalle kastanjebruine buikstreep en een grotendeels witte staart. De witflankbergnimf Oreotrochilus leucopleurus heeft witte flanken, een blauwzwarte buikstreep en een witte staart. De reuzenkolibrie Patagona gigas heeft ook een bruinachtige buik, maar is veel groter, met een langere snavel en een trage, zwevende vlucht.
Leefgebied
Droge, rotsige hellingen en dalen met struiken, cactussen en kleine Polylepis-bosjes, ook akkerranden en de omgeving van dorpen, ruwweg tussen 2500 en 4000 m. Bezoekt bloeiende struiken, kruiden en cactussen en vangt kleine insecten. Het nest hangt beschut onder een rotsoverhang, tegen de wand van een ravijn of aan een gebouw.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in de Andes van het midden en zuiden, onder meer in Cochabamba, Chuquisaca, Potosí en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het uiterste noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de droge dalen in en ten zuiden van het departement Cochabamba, bij bloeiende struiken en cactussen op rotsige hellingen; buiten de broedtijd vaker in lagere dalen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt; begrazing en het kappen van struiken en Polylepis-bosjes voor brandhout tasten het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Oreotrochilus adela | (d'Orbigny, ACVMD, 1839)
D'Orbigny, ACVMD beschreef de soort in 1839 als Trochilus Adela; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Oreotrochilus werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met het kolibriegeslacht Trochilus. De soortnaam verwijst waarschijnlijk naar Adelaide, de schoonmoeder van de Franse zoöloog Alcide d'Orbigny; een afleiding van Grieks adēlos, 'onopvallend', wordt ook genoemd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chuquisaca, Bolivia.