Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witflankbergnimf
Witflankbergnimf | Oreotrochilus leucopleurus
White-sided Hillstar | Picaflor cordillerano | Estrela-de-flanco-branco
De witflankbergnimf is een bergnimf van de zuidelijke Andes, die in het gidsgebied alleen in het uiterste zuiden van Bolivia voorkomt. Het zwaartepunt van zijn verspreiding ligt in Chili en Argentinië. Net als zijn verwanten klampt hij zich vaak aan bloemen vast en overleeft hij koude nachten in een diepe slaaptoestand.
Geluid
Een hoog, scherp tsiet en een droog gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Cristian Pinto — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, iets gebogen zwarte snavel. Het mannetje is grijsbruin tot olijfgroen van boven, met een glinsterend groene keel die van onderen door een smalle zwarte rand wordt begrensd. Over het midden van borst en buik loopt een brede, donkerblauwe tot blauwzwarte streep; de flanken zijn wit. De staart is grotendeels wit, met donkere middenpennen en buitenranden. Het vrouwtje is grijsbruin van boven en vuilwit van onder, met een gestippelde keel en witte hoeken aan de donkere staart.
Verwarringssoorten
De estellabergnimf Oreotrochilus estella heeft een kastanjebruine in plaats van een blauwzwarte buikstreep. De wigstaartbergnimf Oreotrochilus adela heeft een kastanjebruine buik en een donkere, wigvormige staart. Vrouwtjes van deze bergnimfen lijken sterk op elkaar; let op het gebied en het staartpatroon.
Leefgebied
Droge, rotsige hellingen, ravijnen en hoge dalen met struiken en cactussen, en open grasland in het hooggebergte, in het broedseizoen vooral boven 2500 m en in de winter lager. Bezoekt bloeiende struiken, kruiden en cactussen en vangt kleine insecten. Het nest hangt aan een rotswand, onder een overhang of in een ravijn.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia alleen in het uiterste zuiden, in de hooglanden bij de grens met Argentinië. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Chili en Argentinië, zuidwaarts tot in Patagonië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het zuiden van Bolivia in droge dalen en op rotsige hellingen met bloeiende struiken; in de zuidelijke winter vaker op lagere hoogte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied buiten het gidsgebied, en er zijn geen grote bedreigingen bekend.
Wetenschappelijke naam
Oreotrochilus leucopleurus | Gould, 1847
Gould beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Oreotrochilus voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met het kolibriegeslacht Trochilus. De soortnaam combineert Grieks leukos, 'wit', met pleura, 'flank'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Andes, Chili.