Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Wilsons zanger
Wilsons zanger | Cardellina pusilla
Wilson's Warbler | Reinita de Wilson | Mariquita-de-wilson
De wilsons zanger is een kleine, beweeglijke zanger, olijfgroen van boven en geel van onder; het mannetje heeft een glanzend zwart kapje. Hij broedt in struikgewas van Alaska en Canada tot de bergen van het westen van de Verenigde Staten en overwintert vooral van Mexico tot Panama. Het gidsgebied ligt net ten zuiden van zijn winterverblijf; hij wordt er slechts zelden gemeld, vooral in Colombia.
Geluid
De roep is een wat nasaal, vlak tsjet of tsjimp. De zang is een snelle, iets versnellende reeks droge, tjilpende tonen op één toon, die aan het eind vaak lager wordt; in het winterverblijf zelden te horen.
Opname: Greg Irving — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een vrij lange, ongevlekte staart die hij vaak beweegt. De bovenzijde is olijfgroen zonder vleugelstrepen, de onderzijde heldergeel. Het gezicht is geel met een donker oog en geen oogstreep. Het mannetje heeft een scherp begrensd zwart kapje; bij het vrouwtje is het kapje kleiner en doffer of ontbreekt het, bij jonge vrouwtjes is de kruin olijfgroen.
Verwarringssoorten
De gele zanger Setophaga aestiva heeft gele randen aan de vleugelveren, gele vlekken in de staart en geen kapje. De monnikszanger Setophaga citrina is groter, met witte staartvlekken; het mannetje heeft een zwarte kap die het gele gezicht omsluit. De canadese zanger Cardellina canadensis is grijs van boven en heeft een bril en een borstketting.
Leefgebied
In de winter in struikgewas, bosranden, oud secundair bos, oeverbegroeiing en schaduwkoffie, van het laagland tot in de bergen. Zoekt actief laag tot halfhoog in de begroeiing naar insecten, vaak met korte vluchtjes, en sluit zich soms aan bij gemengde troepen. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: zeldzame wintergast met enkele meldingen, vooral in het noordwesten en noorden. Uit Ecuador, Peru, Bolivia en de Galápagos zijn geen regelmatige meldingen bekend. Broedt in Alaska, Canada en het westen en noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert van Mexico tot Panama, waar hij algemeen is.
Hoe en wanneer kijken
Kans op deze soort bestaat vooral tussen november en maart in struikgewas en bosranden in het noordwesten van Colombia, dicht bij de grens met Panama; let op een kleine gele zanger met zwart kapje die zijn staart beweegt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen, maar de stand is op lange termijn afgenomen, vooral in het westen van het broedgebied.
Wetenschappelijke naam
Cardellina pusilla | (Wilson, 1811)
Wilson beschreef de soort in 1811 als Muscicapa pusilla; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cardellina werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van cardella, een Italiaans dialectwoord voor de putter. De soortnaam komt van Latijn pusillus, 'zeer klein'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit zuidelijk New Jersey, Verenigde Staten.