Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Wipsnavelkolibrie
Wipsnavelkolibrie | Opisthoprora euryptera
Mountain Avocetbill | Colibrí piquiavoceta | Bico-de-avoceta-da-montanha
De wipsnavelkolibrie dankt zijn naam aan de korte snavel met een opgewipte punt, een vorm die bij geen andere kolibrie van het Andesbos voorkomt. Hij leeft in het hoge nevelwoud en aan de boomgrens van de Andes van Colombia tot het noorden van Peru. De vogel is onopvallend en foerageert vaak laag in de vegetatie.
Geluid
Weinig beschreven; korte, hoge tsit-roepjes.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte zwarte snavel waarvan de punt duidelijk omhoog buigt. Groen tot bronsgroen van boven, met een kleine witte vlek achter het oog. De onderdelen zijn wit, dicht groen gestreept, het dichtst op keel en borst. De staart is vrij lang en blauwzwart, met witte toppen aan de buitenste pennen. De seksen lijken op elkaar.
Verwarringssoorten
Doornsnavels van de geslachten Ramphomicron en Chalcostigma hebben ook een korte snavel, maar die is recht, en de onderdelen zijn niet wit met groene strepen. Het vrouwtje van de smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina heeft een rechte snavel, een kaneelkleurige keel en een roodbruine staart. Pluimbroekjes van het geslacht Eriocnemis hebben een rechte snavel en witte of gekleurde donspluimen aan de poten.
Leefgebied
Hoog nevelwoud, elfenbos en struikgewas aan de boomgrens, en de overgang naar het páramo, ruwweg tussen 2500 en 3600 m. Foerageert laag tot middelhoog bij bloemen en vangt kleine insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes, vooral in de Centrale Cordillera en het zuiden van het land. In Ecuador op beide hellingen van de Andes. In Peru alleen in het uiterste noorden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bosranden en open plekken in het hoge bergbos van Ecuador en Colombia; de vogel zit vaak laag en stil en wordt het meest bij bloeiende struiken gezien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar plaatselijk schaars. Het kappen van hoog bergbos voor weiden en akkers tast het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Opisthoprora euryptera | (Loddiges, 1832)
Loddiges beschreef de soort in 1832 als Trochilus eurypterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Opisthoprora werd in 1860 ingevoerd door Cabanis & Heine. De geslachtsnaam combineert Grieks opisthen, 'naar achteren', met prōira, 'boeg', naar de omhooggebogen snavelpunt. De soortnaam combineert Grieks eurus, 'breed', met pteron, 'vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Popayán, Colombia.