Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Witbandtachuri
Witbandtachuri | Mecocerculus stictopterus
White-banded Tyrannulet | Tiranillo alibandeado | Tiranete-de-faixa-branca
De witbandtachuri is een kleine, grijs en olijfgroen getekende tiran van de bovenste bergbossen van de Andes. Hij leeft in het bladerdak en aan bosranden vlak onder de boomgrens en sluit zich vaak aan bij gemengde groepen van tangares en andere zangvogels. De twee brede witte vleugelstrepen zijn het belangrijkste kenmerk.
Geluid
Een hoge, nasale, wat dalende roep, tsiieuw of squee, en een snel, droog gekwetter.
Opname: David Monroy Rengifo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een kleine, dunne snavel en een vrij lange staart. De kruin is grijs, met een lange witte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De rug is olijfgrijs, de stuit groener. De vleugels zijn zwartachtig, met twee brede, witte vleugelstrepen en lichte randen aan de armpennen. Keel en borst zijn lichtgrijs, de buik is witachtig met een gelige zweem op de flanken. De seksen zijn gelijk; jongen hebben okerkleurige vleugelstrepen.
Verwarringssoorten
De witstaarttachuri Mecocerculus poecilocercus is kleiner, leeft lager en heeft wit in de buitenste staartpennen en gelere vleugelstrepen. De witkeeltachuri Mecocerculus leucophrys is groter en bruiner, met een opgezette witte keel, een rechte houding en okerkleurige vleugelstrepen. De roodvleugeltachuri Mecocerculus calopterus heeft een roodbruine vlek in de vleugel en leeft op de westflank, veel lager.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud en elfenbos tot aan de boomgrens, Polylepis-bos en bosranden met struiken, ruwweg tussen 2500 en 3600 m, plaatselijk hoger. Zoekt actief kleine insecten tussen bladeren en mos in het bladerdak en aan de buitenkant van de kronen. Het nest is een kommetje van mos en plantenvezels in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru over de hele lengte van de Andes, vooral op de oostflank. In Bolivia in het hooggebergte van de oostflank, zuidwaarts tot Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs bosranden en open plekken in het hoogste nevelwoud en let op gemengde groepen; de vogel zit vaak in de buitenste takken en laat zijn nasale roep horen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is in geschikt bos vrij algemeen, maar plaatselijk afhankelijk van de resten bos bij de boomgrens.
Wetenschappelijke naam
Mecocerculus stictopterus | (Sclater, 1859)
Sclater beschreef de soort in 1859 als Elainia stictoptera; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mecocerculus werd in 1862 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks mēkos, 'lengte', en kerkos, 'staart', met het Latijnse verkleiningsachtervoegsel -ulus: 'kleine langstaart'. De soortnaam komt van Grieks stiktos, 'gevlekt', en pteron, 'vleugel', naar de witte vleugelbanden. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Matus, Chimborazo, Ecuador.