Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Witbandwinterkoning
Witbandwinterkoning | Microcerculus bambla
Wing-banded Wren | Cucarachero alifranjeado | Uirapuru-de-asa-branca
De witbandwinterkoning is een kleine, donkere, kortstaartige winterkoning van de bosbodem, te herkennen aan een brede witte band over de vleugel. In het gidsgebied leeft hij vooral in de voetheuvels van de oostflank van de Andes. Hij blijft laag in de schaduw van de ondergroei, maar zijn hoge, zuivere fluittonen dragen ver door het bos.
Geluid
De zang is een reeks van drie tot zes heldere, hoge fluittonen met korte pauzes ertussen, soms besloten met een lange, aangehouden glijtoon. Roep: een scherpe, metalige klik.
Opname: Paul Lenrumé — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een lange, dunne snavel, lange poten en een korte staart. De bovendelen zijn zwartbruin, met een brede witte band over de grote dekveren die ook bij gesloten vleugel te zien is. Keel en borst zijn grijs, bij vogels in Ecuador en Peru met een lichtere, witachtige keel; buik en flanken zijn bruin met vage bandering. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn van onder geschubd en missen de witte vleugelband.
Verwarringssoorten
De zuidelijke nachtegaalwinterkoning Microcerculus marginatus mist de witte vleugelband en heeft een witte keel en borst. De boswinterkoningen (Henicorhina) hebben een zwart-wit gestreepte zijkop, een witte wenkbrauwstreep en een opgewipte staart; de peruaanse boswinterkoning Henicorhina leucoptera heeft ook witte vleugelstrepen, maar leeft hoger, in dwergbos op geïsoleerde bergruggen.
Leefgebied
De onderlaag en bodem van vochtig, groenblijvend bos, vooral in de voetheuvels, met een natte, schaduwrijke bosbodem en veel rottende stammen; in het gidsgebied ruwweg tussen 400 en 1500 m. Zoekt insecten en andere ongewervelden op stammen, takken en de bodem, minder in het bladstrooisel dan verwante soorten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het uiterste oosten, bij de grens met Venezuela en Brazilië. In Ecuador in de voetheuvels van de oostflank. In Peru op de lagere oostflank, van het noorden tot in het midden en zuiden van het land. Niet bekend uit Bolivia en van de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden en oosten van Venezuela, de Guyana's en het noorden en noordwesten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ochtend in vochtig voetheuvelbos aan de oostflank, langs paden met veel omgevallen stammen; de zang wijst de weg naar de vogel, die meestal laag in de schaduw blijft.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het gidsgebied plaatselijk en schaars; afhankelijk van gesloten bos in de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Microcerculus bambla | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Formicarius bambla; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Microcerculus werd in 1862 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Grieks mikros, 'klein', en kerkos, 'staart'. De soortnaam gaat terug op Buffons 'Le bambla', dat klinkt als Frans bande blanche, 'witte band', naar de witte vleugelband. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.