Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Witbrauwstekelstaart
Witbrauwstekelstaart | Hellmayrea gularis
White-browed Spinetail | Pijuí paramero | João-de-sobrancelha-branca
De witbrauwstekelstaart is een kleine, roodbruine ovenvogel van de boomgrens in de noordelijke Andes. Hij klautert als een boomkruiper door bamboe, mos en dicht struikgewas, vaak dicht bij de grond. Ondanks zijn naam heeft hij geen stekelige staart; het is de enige soort van het geslacht Hellmayrea.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes, vaak herhaald terwijl de vogel door de begroeiing kruipt. De zang is een snelle, hoge, vlakke triller.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een dunne, spitse, iets opgewipte snavel en een vrij korte, zachte staart. De bovendelen zijn warm roodbruin, met een iets donkerder kruin. Een korte, witte wenkbrauwstreep en een helderwitte keel vallen op tegen de roodbruine kop. De onderdelen zijn kaneelbruin tot grijsbruin, afhankelijk van de ondersoort. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roeststekelstaart Synallaxis unirufa is groter en egaal roodbruin, met zwarte teugels, geen wit op keel of wenkbrauw en een lange, getrapte staart. De witkindistelstaart Asthenes fuliginosa heeft een lange, rafelige, gevorkte staart en een kleine oranje kinvlek. De parelboomloper Margarornis squamiger klimt ook langs bemoste takken, maar heeft een witte keel en wit geschubde onderdelen.
Leefgebied
Dicht struikgewas, bamboe (Chusquea) en laag, bemost elfenbos aan de bovenrand van het nevelwoud en de overgang naar páramo en jalca, meestal tussen 2500 en 3700 m. Zoekt alleen of in paren, vaak met gemengde groepen, tussen mos, bladeren en dode bamboe naar kleine insecten en spinnen. Het nest is een bal van mos.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de drie cordilleras. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de Andes zuidwaarts tot Pasco en Junín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela en in de Sierra de Perijá.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs paden door bamboe en elfenbos vlak onder de páramo en luister naar dunne tsit-roepjes uit de lage begroeiing; de vogel komt vaak met gemengde groepen langs.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied aan de boomgrens wordt plaatselijk aangetast door branden en begrazing.
Wetenschappelijke naam
Hellmayrea gularis | (de Lafresnaye, 1843)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Synnalaxis gularis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hellmayrea werd in 1926 ingevoerd door Sztolcman. De geslachtsnaam eert Carl Eduard Hellmayr (1878–1944), Oostenrijks ornitholoog die veel over Zuid-Amerikaanse vogels publiceerde. De soortnaam komt van Latijn gula, 'keel': gularis, 'van de keel', naar de opvallende keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.