Alle soorten › Tinamoeachtigen › Tinamoes › Witbuiksteisshoen
Witbuiksteisshoen | Nothura boraquira
White-bellied Nothura | Tinamú ventriblanco | Codorna-do-nordeste
De witbuiksteisshoen is een kleine, gestreepte tinamoe van droge, open landschappen in het binnenland van Zuid-Amerika, van het noordoosten van Brazilië tot het oosten van Bolivia. Zijn witte buik onderscheidt hem van de andere steisshoenders in het gidsgebied. Hij leeft verborgen in het gras en vliegt pas op als hij bijna wordt betrapt.
Geluid
Een reeks korte, hoge fluittonen, vooral in de vroege ochtend en de avond te horen. Bij het opvliegen een scherpe roep en geraas van de vleugels.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–29 cm, met een kleine kop, een korte, licht gebogen snavel en vrijwel geen staart. De kruin is zwart met lichte strepen, met een lichte wenkbrauwstreep. De keel is wit. Hals en borst zijn geelbruin met donkere streepjes en vlekjes; de buik is wit. De bovendelen zijn bruin, gevlekt met zwart en met lichte lengtestrepen op rug en vleugels. De handpennen zijn gebandeerd. De poten zijn geelachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De gevlekte steisshoen Nothura maculosa, die in het zuiden van Bolivia voorkomt, is vergelijkbaar maar heeft een geelbruine buik. Darwins steisshoen Nothura darwinii leeft in het hooggebergte en is eveneens geelbruin van onderen. Het pampahoen Rhynchotus rufescens is veel groter, met roodbruine handpennen. De kleinsnaveltinamoe Crypturellus parvirostris is kleiner, ongestreept, met een rode snavel en rode poten.
Leefgebied
Droog grasland, cerrado, open droog bos en struweel en de randen daarvan, en weiland met verspreide struiken, in het laagland. Loopt over de grond en zoekt zaden, scheuten en insecten. Het nest ligt op de grond, verscholen in een graspol; het mannetje broedt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in het oostelijke laagland, vooral in het departement Santa Cruz, in de Chiquitania en de aangrenzende savannen en droge bossen. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordoosten en midden van Brazilië en het noordoosten van Paraguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langzaam door droog grasland en open cerrado in de Chiquitania; vogels drukken zich lang in het gras en vliegen pas vlak voor je voeten op. Let in de vroege ochtend op de fluittonen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt beweid land en kleinschalige landbouw, maar wordt bejaagd en verliest leefgebied waar savanne en droog bos worden omgezet in akkers.
Wetenschappelijke naam
Nothura boraquira | (Spix, 1825)
Spix beschreef de soort in 1825 als Tinamus boraquira; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Nothura werd in 1827 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks nothos, 'onecht', en oura, 'staart'; de staart is nauwelijks zichtbaar. De soortnaam gaat terug op de Braziliaanse volksnaam codorna buraqueira, 'gatengravende kwartel', die nu voor de kleine nothura (Nothura minor) wordt gebruikt. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Minas Gerais, Brazilië.