Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witkaptangare
Witkaptangare | Sericossypha albocristata
White-capped Tanager | Tangara caretiblanca | Tiê-de-coroa-branca
De witkaptangare is een van de grootste tangaren: een glanzend zwarte vogel met een sneeuwwitte kruin en bij het mannetje een karmijnrode keel. Groepen van vier tot tien vogels trekken luidruchtig door de kronen van het nevelwoud van de noordelijke en centrale Andes. Hun schrille roepen dragen ver over de berghellingen.
Geluid
Zeer luidruchtig. Groepen laten schrille, doordringende, iets schorre roepen horen, als tsjieuw of tsjiek, vaak door meerdere vogels tegelijk; het geluid draagt honderden meters ver.
Opname: Carlos Delgado JUMABITA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
24 cm, groot en langstaartig, met een stevige zwarte snavel. Het kleed is grotendeels zwart met een blauwige glans; voorhoofd en kruin zijn helderwit. Het mannetje heeft een karmijnrode keel en bovenborst; bij het vrouwtje is het rood kleiner en donkerder, meer purperrood. Jonge vogels zijn doffer zwart, met een kleinere witte kap en weinig of geen rood.
Verwarringssoorten
Door de witte kap op een zwarte vogel van deze grootte onmiskenbaar. Groepen die door de kronen trekken, doen in grootte en gedrag aan gaaien denken, maar de turkooisgaai Cyanolyca turcosa is blauw met een zwart masker en de incagaai Cyanocorax yncas is groen en geel. De blauwrugbergtangare Buthraupis montana is blauw en geel met een zwarte kap.
Leefgebied
Kronen en randen van nevelwoud en hoger bergbos, meestal tussen 2000 en 3000 m, plaatselijk lager. Leeft in hechte groepen die grote afstanden afleggen en zich soms bij gemengde groepen aansluiten. Eet vruchten en insecten die hij van takken en bladeren pakt. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de Centrale en Oostelijke Andes en zeldzamer in de Westelijke Andes. In Ecuador vooral op de oostflank van de Andes. In Peru op de oostflank zuidwaarts tot Junín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in nevelwoud op 2000–3000 m naar de schrille roepen van een groep; vaak hoor je de vogels lang voordat een groep langs een bosrand of een weg door de kronen trekt. Bekende plekken liggen langs bergwegen op de oostflank in Ecuador en het noorden van Peru.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De soort heeft grote, aaneengesloten bossen nodig en gaat achteruit door ontbossing voor landbouw en veeteelt in de bergbossen; de stand is versnipperd en neemt af.
Wetenschappelijke naam
Sericossypha albocristata | (de Lafresnaye, 1843)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Tanagra (Lamprotes) albo-cristatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sericossypha werd in 1844 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam combineert Grieks sērikos, 'zijden', en kossuphos, 'merel'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en cristatus, 'met een kuif', naar de witte kap. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.