Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Witoogvireo
Witoogvireo | Vireo griseus
White-eyed Vireo | Vireo ojiblanco | Juruviara-de-olho-branco
De witoogvireo is een kleine, levendige vireo met een witte iris en een gele bril. Hij broedt in het oosten van de Verenigde Staten en overwintert tot in Midden-Amerika en het Caribisch gebied. In het gidsgebied is hij een zeldzame dwaalgast, met slechts enkele meldingen in het noorden van Colombia.
Geluid
De zang is een snelle, uitroepende frase van vijf tot zeven tonen, die vaak begint en eindigt met een scherpe tsjik, ook met nagebootste geluiden van andere vogels. Roept met een raspend, scheldend gekwetter.
Opname: steve — CC BY-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een vrij dikke, donkere snavel. De bovendelen zijn grijsachtig olijfgroen, de nek grijzer. Gele teugels en een gele oogring vormen een bril. De iris is wit bij volwassen vogels, donker bij jonge vogels in hun eerste herfst. Twee witte vleugelstrepen. De onderdelen zijn wit, met gele flanken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De dikbekvireo Vireo crassirostris op Providencia heeft een donkere iris, een dikkere snavel en gelere onderdelen. De San-Andrésvireo Vireo caribaeus heeft een grijsbruine iris en minder geel op de flanken. De geelborstvireo Vireo flavifrons is groter, met een heldergele keel en borst.
Leefgebied
Dicht struikgewas, bosranden, jong secundair bos en verwilderde tuinen in het laagland. Zoekt laag in dichte begroeiing naar insecten en eet in de winter ook vruchten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: zeldzame dwaalgast, met enkele meldingen in het noorden. Ecuador, Peru en Bolivia: niet gemeld. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het oosten van de Verenigde Staten en het noordoosten van Mexico en overwintert in het zuidoosten van de Verenigde Staten, Midden-Amerika en het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Kans op een waarneming bestaat vooral tussen oktober en april, in struikgewas aan de Caribische kust en op de eilanden. Let op de scherpe tsjik aan het begin en eind van de zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De broedstand is groot en stabiel.
Wetenschappelijke naam
Vireo griseus | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Tanagra grisea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam komt van middeleeuws Latijn griseus, 'grijs'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit New Orleans, Louisiana, Verenigde Staten.