Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witstaartsaffraangors
Witstaartsaffraangors | Sicalis citrina
Stripe-tailed Yellow Finch | Chirigüe citrino | Canário-rasteiro
De witstaartsaffraangors is een kleine, gele saffraangors van grazige hellingen en open grasland in heuvel- en bergland. Kenmerkend zijn de witte vlekken op de binnenvlaggen van de buitenste staartpennen, die vooral in vlucht en van onderen opvallen. In het gidsgebied komt de soort zeer plaatselijk en onregelmatig voor.
Geluid
De zang is een korte reeks droge, zoemende en tsjilpende tonen, vaak vanaf een struik of paal. De roep is een kort, metaalachtig tsip.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, kegelvormige snavel. Het mannetje is van boven olijfgeel met fijne donkere strepen op mantel en rug, met een geler voorhoofd en kruin; de onderdelen zijn geel, op de borst olijfkleurig overwaasd. De staart is donker, met witte vlekken op de binnenvlag van de twee buitenste paren staartpennen. Het vrouwtje is van boven bruiner olijf en sterker gestreept, van onder lichtgeel tot vuilwit met fijne strepen op borst en flanken; ook zij heeft wit in de staart. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De graslandsaffraangors Sicalis luteola is van boven sterker gestreept, heeft meer geel rond het oog en mist het wit in de staart. De gewone saffraangors Sicalis flaveola is groter en egaler geel, met een oranje voorhoofd en een nauwelijks gestreepte rug. De dwergsaffraangors Sicalis columbiana leeft in het laagland, heeft een oranje voorhoofd en geen wit in de staart. Vrouwtjes van dikbekjes Sporophila hebben een dikkere, gebogen snavel en zijn niet gestreept.
Leefgebied
Grazige hellingen, open grasland met verspreide struiken, rotsige weiden en akkerranden, in het gidsgebied vooral tussen ongeveer 500 en 2800 m. Leeft in paartjes of kleine groepjes en zoekt op de grond naar graszaden. Het nest ligt op of dicht bij de grond, verborgen in een graspol of tussen stenen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeer plaatselijk in de Andes, onder meer in de Oostelijke Andes en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador niet met zekerheid vastgesteld. In Peru plaatselijk in de Andes, vooral in het zuiden. In Bolivia plaatselijk op de oostelijke hellingen en in het oostelijke heuvelland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Brazilië (vooral de cerrado) en Noord-Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op open, grazige hellingen naar paartjes die opvliegen en daarbij de witte staartvlekken tonen. De soort komt plaatselijk en onregelmatig voor; plekken met recente waarnemingen bieden de meeste kans.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk en schaars, maar heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt beweid grasland. Omzetting van natuurlijk grasland in akkers en plantages verkleint het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Sicalis citrina | Pelzeln, 1870
Pelzeln beschreef de soort in 1870 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam komt van Latijn citrinus, 'citroengeel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jaguariaíva, Paraná, Brazilië.