Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Witstreepmierkruiper
Witstreepmierkruiper | Myrmoborus lophotes
White-lined Antbird | Hormiguero albilistado | Formigueiro-de-topete
De witstreepmierkruiper is een kuifdragende miervogel van het zuidwestelijke Amazonegebied, die vooral in dichte Guadua-bamboe leeft. Lang werd hij in het geslacht Percnostola geplaatst; genetisch onderzoek liet zien dat hij tot Myrmoborus behoort. Beide seksen hebben een opvallende kuif.
Geluid
De zang is een dalende, versnellende reeks holle fluittonen, met een duidelijke pauze na de eerste toon. De roep is een hol, muzikaal tsjoe, vaak gevolgd door een grommend rrièh.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14,5 cm, met een kuif. Het mannetje is overwegend zwartachtig grijs, het donkerst op kop en borst, met een witte vlek tussen de schouderveren, smalle witte randen aan de buitenste handpennen en witte toppen aan de vleugeldekveren. Het vrouwtje heeft een kaneelrode kruin en kuif, een roodachtig geelbruine bovenkant, een grijsachtig gezicht en een witte keel en onderkant met een grijze borst en kaneel-olijfkleurige flanken.
Verwarringssoorten
De goeldi's miervogel Akletos goeldii deelt de bamboe, maar is groter en heeft geen kuif; het mannetje is egaal zwart en het vrouwtje roodbruin met een grijze voorkruin. De peruaanse miervogel Cercomacra manu leeft ook in bamboe, maar is slanker, langstaartiger en heeft geen kuif. De zwartmaskermierkruiper Myrmoborus myotherinus is kleiner, zonder kuif, en heeft een zwart masker.
Leefgebied
Bodem en ondergroei van várzea en overgangsbos langs rivieren, vooral in dichte Guadua-bamboe, ook in dichte stands van Heliconia en Costus. Meestal onder 750 m, plaatselijk tot ongeveer 1350 m. Zoekt in paren laag in de vegetatie naar insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in het zuidoosten, van Ucayali zuidwaarts tot Puno, met Madre de Dios en Cusco. Bolivia: in het noordwesten, in Pando en het noorden van La Paz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste westen van Acre in Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bamboestands langs rivieren in Madre de Dios, bijvoorbeeld bij Tambopata of in de omgeving van Manu, en luister naar de holle, versnellende zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In geschikte bamboe plaatselijk algemeen; het grootste deel van het verspreidingsgebied ligt in weinig verstoord bos.
Wetenschappelijke naam
Myrmoborus lophotes | (Hellmayr & Seilern-Aspang, 1914) (GBIF: Percnostola lophotes)
Hellmayr & Seilern-Aspang beschreef de soort in 1914 als Percnostola lophotes; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmoborus werd in 1860 ingevoerd door Cabanis & Heine. De geslachtsnaam komt van Grieks murmos, 'mier', en -boros, 'verslindend': mierenverslinder. De soortnaam komt van Grieks lophōtēs, 'met een kuif', naar de kuif van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río San Gabán, Puno, Peru.