Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Witteugelmierpitta
Witteugelmierpitta | Myrmothera fulviventris
White-lored Antpitta | Tororoí loriblanco | Torom-de-loro-branco
De witteugelmierpitta is een kleine mierpitta van het westelijke Amazonegebied ten noorden van de Amazone, die vooral in dicht struikgewas langs rivieren en op rivier-eilanden leeft. Hij is genoemd naar de witte teugel tussen snavel en oog. Zoals de meeste mierpitta's blijft hij verborgen op de grond en wordt hij vooral aan zijn zang herkend.
Geluid
De zang is een reeks van holle fluittonen die iets versnelt en in sterkte toeneemt, hoo hoo hoo-hoo-ho-ho-ho. Zingt vooral in de vroege ochtend en in de schemering.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
14–15 cm, rond en bijna staartloos op lange poten. De kop is grijs, met een witte teugelvlek en een witte halve ring achter het oog. De bovendelen zijn olijfbruin. De keel is wit, de borst witachtig met grijze strepen; flanken en onderbuik zijn warm roestbruin tot okerbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De lijstermierpitta Myrmothera campanisona heeft een bruine kop zonder witte teugel en mist de roestbruine flanken; hij leeft in terra-firmebos. De roodflankmierpitta Hylopezus macularius heeft een okergele bril, een zwarte baardstreep en zwarte vlekken op een okergele borst. De oranjeflankmierpitta Myrmothera dives lijkt sterk, maar komt alleen in het noordwesten van Colombia voor.
Leefgebied
Dicht struikgewas en jong secundair bos in het laagland, vooral langs rivieren, op rivier-eilanden en aan de rand van várzea, tot ongeveer 400 m; ook in dichte begroeiing van Heliconia en jonge Cecropia. Zoekt op de grond naar insecten en andere ongewervelden. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuidoosten, in Putumayo en Amazonas. In Ecuador in het oostelijke laagland. In Peru in het noordoosten, ten noorden van de Amazone en de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied hooguit in een klein aangrenzend deel van het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de vroege ochtend in dicht struikgewas langs de oevers en op de eilanden van de Napo en andere grote rivieren in het oosten van Ecuador en het noordoosten van Peru. De vogel zingt vanuit dekking dicht bij de grond.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied langs rivieren wordt plaatselijk ontgonnen, maar het verspreidingsgebied is groot en jonge oevervegetatie herstelt zich snel.
Wetenschappelijke naam
Myrmothera fulviventris | (Sclater, 1858) (GBIF: Hylopezus fulviventris)
Sclater beschreef de soort in 1858 als Grallaria fulviventris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmothera werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks murmos, 'mier', met thēras, 'jager'. De soortnaam komt van Latijn fulvus, 'roodgeel', en venter, 'buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.