Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Witvleugelbekarde
Witvleugelbekarde | Pachyramphus polychopterus
White-winged Becard | Cabezón aliblanco | Caneleiro-preto
De witvleugelbekarde is de meest verbreide bekarde van het gidsgebied en komt voor van het laagland aan beide zijden van de Andes tot in de lagere bergen. Het mannetje is zwart en grijs met veel wit in de vleugel, het vrouwtje olijfgrijs en geel met roomkleurige vleugeltekening. De zang is een van de bekendste geluiden van bosranden in het tropische laagland.
Geluid
De zang is een zachte, melodieuze reeks fluittonen, vaak met een of twee losse inleidende tonen en daarna een vlotte, licht dalende of gelijke reeks, zoals 'tu, tu-tu-tu-tu'. Ook korte, zachte roepjes.
Opname: Nick Talbot — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14,5–15 cm, met een grote kop en een korte, dikke snavel. Het mannetje heeft een zwarte kruin en rug, afhankelijk van de ondersoort donkergrijze tot zwartachtige onderdelen, en zwarte vleugels met witte schouderveren, twee witte vleugelstrepen en brede witte randen aan de tertials; de zwarte staart heeft witte punten. Het vrouwtje is olijfgrijs van boven, met een bruinere kruin, een gebroken lichte oogring en lichte teugels, en lichtgeel van onderen; de vleugels zijn donker met roomkleurige tot okergele strepen en randen. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de eksterbekarde Pachyramphus albogriseus heeft een grijze rug, een witte wenkbrauwstreep en lichtgrijze onderdelen; het vrouwtje heeft een kastanjebruine kruin met een zwarte rand. Het mannetje van de zwartkapbekarde Pachyramphus marginatus heeft een grijze rug met zwarte vlekken en lichtgrijze onderdelen; het vrouwtje heeft een roestbruine kruin. Het vrouwtje van de groenrugbekarde Pachyramphus viridis heeft een groene rug en een gele kraag. De witnektiran Xenopsaris albinucha is kleiner en slanker, met een witte nek.
Leefgebied
Bosranden, open en secundair bos, várzea, riviereilanden, galerijbos, plantages en bomenrijke tuinen, van het laagland tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Zoekt insecten en vruchten in de middelste etage en de kruinen, vaak in gemengde groepen. Het nest is een groot, bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant, aan een tak hoog boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland en de lagere hellingen, zowel ten westen als ten oosten van de Andes. In Ecuador in het westelijke en het oostelijke laagland en de uitlopers. In Peru vooral in het Amazonelaagland en de uitlopers van de oostflank, plaatselijk ook in het noordwesten. In Bolivia in het laagland en de uitlopers van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Guatemala tot het noorden van Argentinië en Uruguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in bosranden, bij lodges en langs rivieren op de zachte, melodieuze zang; de vogel zit vaak goed zichtbaar op een kale tak in de kruin of loopt mee met gemengde groepen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen en verdraagt secundair bos en halfopen landschap.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus polychopterus | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Platyrhynchos polychopterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks polukhroos, 'veelkleurig, bont', en -pteros, '-gevleugeld'; Vieillot spelde het als polychopterus. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahia, Brazilië.