Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Wulpbekmuisspecht
Wulpbekmuisspecht | Drymotoxeres pucheranii
Greater Scythebill | Picoguadaña grande | Arapaçu-foice-grande
De wulpbekmuisspecht is de grootste zeisbekmuisspecht, een vogel van het nevelwoud in de Andes met een zeer lange, sterk gebogen, lichte snavel. Hij leeft meestal alleen en sluit zich aan bij gemengde groepen. Met de snavel tast hij in mos, epifyten en spleten naar prooi.
Geluid
De zang is een afwisselende reeks gekwetter en nasale iek-tonen; ook een zwakke, nasale, stijgende roep. Het geluid verschilt duidelijk van dat van de andere zeisbekmuisspechten.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
26–30 cm, groot en donker roodbruin, met een stijve, roodbruine staart en een zeer lange, sikkelvormig gebogen, bleke, roze-hoornkleurige snavel. Kop en mantel zijn bruin met fijne, lichte streepjes. Het gezicht toont een witachtige streep onder het oog en een witachtige baardstreep. De onderdelen zijn olijfbruin met smalle, lichte strepen op de borst. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De bruinsnavelmuisspecht Campylorhamphus pusillus is kleiner, met een donkerdere snavel, sterker gestreepte bovendelen en zonder witte gezichtsstrepen, en leeft meestal lager op de hellingen. De kolibriemuisspecht Campylorhamphus trochilirostris is kleiner, met een roodachtige snavel, en leeft in laagland en droger bos. De reuzenmuisspecht Xiphocolaptes promeropirhynchus is even groot, maar heeft een zware, veel minder gebogen snavel.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig bergbos, nevelwoud en dwergbos, plaatselijk ook bananenaanplant langs de bosrand, tussen ongeveer 900 en 3250 m, meestal tussen 2000 en 2800 m. Klimt langs stammen en takken in de lagere en middelste etages en zoekt in mos, schors en epifyten naar geleedpotigen. Een bekend nest lag in een verticale boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de Centrale en Westelijke Andes en in het zuidwesten. Ecuador: op de westflank zuidwaarts tot Pichincha en op de oostflank. Peru: op de oostflank zuidwaarts tot Cuzco. Niet bekend uit Bolivia en ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in nevelwoud met veel mos op gemengde groepen; de wulpbekmuisspecht klimt meestal alleen en vrij langzaam langs dikke stammen en takken. De lange, bleke snavel is in het halfdonker van het bos goed zichtbaar.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot, maar de stand gaat waarschijnlijk achteruit door ontbossing en de soort lijkt gevoelig voor verstoring van het bos.
Wetenschappelijke naam
Drymotoxeres pucheranii | (de Lafresnaye, 1849)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1849 als Xyphorhynchus Pucherani; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Drymotoxeres werd in 2010 ingevoerd door Claramunt, Derryberry, Chesser, Aleixo & Brumfield. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks drumos, 'bos', en toxērēs, 'met een boog uitgerust' (van toxon, 'boog'), naar de sterk gebogen snavel. De soortnaam eert Jacques Pucheran (1817–1895), Frans zoöloog aan het Muséum national d'histoire naturelle in Parijs. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.