Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Zeemstuitzanger
Zeemstuitzanger | Myiothlypis fulvicauda
Buff-rumped Warbler | Reinita culiparda | Pula-pula-de-uropígio-claro
De zeemstuitzanger is een bruinige zanger van beken en kleine rivieren in vochtig bos, van Honduras tot het zuidoosten van Peru. Hij loopt over stenen en oeverwortels vlak boven het water en zwaait daarbij voortdurend met de staart van links naar rechts, waarbij de lichte stuit en staartbasis zichtbaar worden. Zijn luide zang klinkt boven het geruis van het water uit.
Geluid
De zang is een luide, oplopende reeks heldere tonen die aanzwelt en versnelt, tsji-tsji-tsju-tsju-tsjieuw-tsjieuw. De roep is een scherp tsjik.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm. De bovendelen zijn donker olijfbruin; stuit en basis van de staart zijn licht zeemkleurig en contrasteren met de zwartachtige eindhelft van de staart. Er is een lichte, zeemkleurige wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De onderdelen zijn witachtig tot licht zeemkleurig, op borst en flanken warmer van tint. De poten zijn licht. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De vloedboszanger Myiothlypis rivularis, in het gidsgebied vooral in Bolivia, mist de contrasterende lichte stuit en heeft een egaler gekleurde staart. De noordse waterlijster Parkesia noveboracensis en de louisianawaterlijster Parkesia motacilla, wintergasten uit Noord-Amerika, lopen ook langs het water, maar hebben gestreepte onderdelen, wippen met het achterlijf en hebben geen lichte stuit.
Leefgebied
Oevers van snelstromende beken en kleine rivieren in vochtig bos, vooral rotsige beken in de voetheuvels, ook langs bospaden en in vochtige ravijnen; van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Zoekt op stenen, zandbanken en oeverwortels naar insecten. Het nest is een overkoepeld nest in een oeverwal of tussen wortels dicht bij het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in de lagere delen van de Andesdalen en aan de oostvoet van de Andes. In Ecuador in het westen en aan de oostvoet van de Andes. In Peru aan de oostvoet van de Andes van het noorden tot het zuidoosten. In Bolivia hooguit in het uiterste noordwesten; de grens met de vloedboszanger daar is niet scherp bekend. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot Panama en in het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langzaam langs rotsige beken in het voetheuvelbos en luister naar de luide zang boven het water; de vogels lopen vaak kort voor je uit over de stenen en laten dan de lichte stuit zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Afhankelijk van bosbeken; plaatselijk gaat leefgebied verloren door ontbossing en vervuiling van beken.
Wetenschappelijke naam
Myiothlypis fulvicauda | (Spix, 1825)
Spix beschreef de soort in 1825 als Muscicapa fulvicauda; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myiothlypis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks muia, 'vlieg', met thlupis, een niet geïdentificeerd klein vogeltje. De soortnaam combineert Latijn fulvus, 'okerbruin, vaal', en cauda, 'staart', naar de zeemkleurige stuit en staartbasis. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit São Paulo de Olivença, Amazonas, Brazilië.