Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zilvergroene tangare
Zilvergroene tangare | Chlorochrysa phoenicotis
Glistening-green Tanager | Tangara verde reluciente | Saíra-verde-reluzente
De zilvergroene tangare is een kleine, vrijwel geheel glanzend smaragdgroene tangare van het natte, bemoste bos aan de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador. De Nederlandse naam verwijst naar de zilvergrijze vlekken op de vleugel en achter het oog.
Geluid
Vrij stil. Roept dunne, hoge tsit- of tsiep-tonen, vaak tijdens het foerageren in gemengde groepen.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een korte, spitse zwarte snavel. Het kleed is glanzend smaragdgroen, met een klein oranje plukje achter het oog en een zilvergrijze vlek op de oorstreek. De kleine vleugeldekveren hebben zilvergrijze, glanzende vlekken. Het vrouwtje is iets doffer, met minder grijs op de vleugel. Jonge vogels zijn matter groen.
Verwarringssoorten
De smaragdtangare Tangara florida leeft lager in hetzelfde gebied en is groen met een gele kruin, een zwarte vlek op de oorstreek en zwarte vlekken op de rug. De groene suikervogel Chlorophanes spiza is groter, met een langere, gebogen gele snavel; het mannetje heeft een zwarte kop. De zwartnektangare Tangara labradorides is blauwgroen met een zwarte kruinstreep en zwarte schouders.
Leefgebied
Zeer vochtig, bemost bergregenwoud en nevelwoud aan de Pacifische flank en bosranden, meestal van ongeveer 700 tot 2200 m, het talrijkst rond 1000–1800 m. Zoekt in paren of kleine groepjes in het midden- en bovenste bladerdak langs bemoste takken naar insecten en eet ook kleine vruchten; reist mee met gemengde tangaregroepen. Het nest is een kom tussen mos.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Pacifische flank van de westelijke Andesketen van Antioquia en Chocó zuidwaarts tot Nariño. In Ecuador aan de westflank van de Andes in het noordwesten, zuidwaarts tot Pichincha en Cotopaxi. Komt niet voor in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in nat bos aan de Pacifische flank, bijvoorbeeld langs de weg naar Montezuma (Tatamá) in Colombia en bij Mashpi en Mindo in Ecuador; de vogels zitten vaak hoog langs bemoste takken en zijn in schaduw donker.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij schaars tot plaatselijk vrij algemeen in een klein verspreidingsgebied; gevoelig voor ontbossing aan de Pacifische flank.
Wetenschappelijke naam
Chlorochrysa phoenicotis | (Bonaparte, 1851)
Bonaparte beschreef de soort in 1851 als Calliste phoenicotis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorochrysa werd in 1851 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks khlōros, 'groen', en khrusos, 'goud'. De soortnaam komt van Grieks phoinix, 'rood', en -ōtis, 'met oren', naar de roodachtige oorvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Nanegal, Pichincha, Ecuador.