Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Zilverkeelstekelstaart
Zilverkeelstekelstaart | Synallaxis subpudica
Silvery-throated Spinetail | Pijuí de Cundinamarca | João-teneném-de-garganta-prateada
De zilverkeelstekelstaart is een langstaartige, grijsbruine stekelstaart die alleen in de Oostelijke Cordillera van Colombia voorkomt. Hij leeft in struweel en bosranden op grote hoogte, ook in sterk door de mens veranderd landschap rond Bogotá. Met een staart die bijna even lang is als het lichaam is hij een van de langstaartigste soorten van het geslacht.
Geluid
De zang is een snelle, versnellende, dalende en wegstervende reeks kwetterende tonen, vaak als duet. Roept een scherp kik; als alarm een lage triller.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, met een dunne snavel en een zeer lange, getrapte staart met stekelige punten. Een smalle kaneelkleurige wenkbrauwstreep op een grijsbruin gezicht. Achterkruin en nek zijn roodbruin tot kastanjebruin, de rug is bruin, de vleugeldekveren kastanjebruin. De keel is lichter, zilvergrijs; de onderdelen zijn dof grijsbruin met een olijfkleurige zweem, de buik lichter. De seksen zijn gelijk. Jongen hebben een grijze kruin.
Verwarringssoorten
Azara's stekelstaart Synallaxis azarae is kleiner, met een kortere, roodbruine staart, en leeft vaker in vochtiger bergbos. Temmincks stekelstaart Synallaxis albescens is kleiner en veel lichter van onderen en leeft lager, in open grasland met struiken. De roeststekelstaart Synallaxis unirufa is egaal roodbruin, met zwarte teugels, en leeft binnen in nat bergbos.
Leefgebied
Randen van vochtig bergbos, zowel oorspronkelijk als secundair, ruig struweel, de randen van nevelwoud en dichtgroeiende open plekken, meestal tussen 2100 en 3200 m, soms tot 1300 m omlaag. Zoekt in paren naar geleedpotigen in het blad en op dunne takken, meestal 1–2 m boven de grond. Het nest is een omvangrijke massa doornige takjes met een horizontale ingangsbuis en een met mos beklede broedkamer, meestal zo'n 2 m hoog in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: endemisch in de Oostelijke Cordillera, in Cundinamarca, Boyacá en Santander. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs heggen, struweel en bosranden op de hoogvlakte en de berghellingen rond Bogotá en luister naar het versnellende, kwetterende duet. Paren foerageren laag in de struiken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het areaal is beperkt, maar de stand wordt stabiel geacht; de soort is vrij algemeen tot algemeen, verdraagt sterke verstoring van haar leefgebied en profiteert mogelijk van het versnipperen van bos.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis subpudica | Sclater, 1874
Sclater beschreef de soort in 1874 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam komt van Latijn sub, 'dicht bij', en de soortnaam pudica van Synallaxis pudica P. Sclater, 1859 (nu een synoniem van Synallaxis brachyura), omdat Sclater de vogel eerst voor een jonge pudica hield. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.