Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Zilverplevier
Zilverplevier | Pluvialis squatarola
Grey Plover | Chorlito gris | Batuiruçu-de-axila-preta
De zilverplevier is de grootste plevier die in het gidsgebied voorkomt. Hij broedt op de arctische toendra rond de hele noordpool en overwintert langs vrijwel alle kusten van de wereld. In het gidsgebied is hij een geregelde wintergast op wadplaten, stranden en rotskusten van de Pacifische en de Caribische kust en op de Galápagos.
Geluid
Een klagend, driedelig fluitje, tlie-oe-ie, met het middelste deel lager; vaak te horen bij het opvliegen.
Opname: Teet Sirotkin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
27–31 cm, een forse, gedrongen plevier met een grote kop, een zware, zwarte snavel en vrij lange, donkergrijze poten. In winterkleed grijs, met fijn wit en zwart gespikkelde bovendelen, een lichte wenkbrauwstreep en een witte buik met wat grijze vlekken op de borst. In broedkleed, dat vogels in april soms al deels dragen, zijn gezicht, hals, borst en buik zwart, omzoomd door een brede witte band, en zijn de bovendelen zilvergrijs geblokt. In de vlucht vallen de zwarte oksels, de witte vleugelstreep en de witte stuit op. Jonge vogels zijn bruiner en dichter gestippeld. De seksen zijn in winterkleed gelijk.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse goudplevier Pluvialis dominica is kleiner en slanker, met een kleinere kop en snavel, een bruiner kleed met goudgele stippels, grijze oksels en geen witte stuit; hij is vooral doortrekker in het binnenland. De Amerikaanse bontbekplevier Charadrius semipalmatus is veel kleiner, met een donkere borstband en oranje poten. De kanoet Calidris canutus heeft een ongeveer even grote, grijze gestalte, maar een langere, dunne snavel, kortere poten en een meer strandloperachtige houding.
Leefgebied
Wadplaten, slikkige lagunes, estuaria, zandstranden, rotskusten met een getijdenzone en de randen van zoutpannen en garnalenkwekerijen, vrijwel alleen op zeeniveau. Loopt een paar passen, blijft staan en pikt dan wormen, kreeftjes en weekdieren uit het slik; foerageert ook 's nachts. Rust bij hoogwater in groepen op stranden en zandbanken. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia en Ecuador langs de hele Pacifische kust, in Colombia ook langs de Caribische kust. In Peru langs de hele kust. Op de Galápagos een geregelde wintergast op de kusten van de meeste eilanden. In Bolivia alleen als zeldzame gast in het binnenland. Broedt op de arctische toendra van Noord-Amerika en Eurazië en overwintert tot in het zuiden van Zuid-Amerika, Afrika en Australië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Van september tot april bij laagwater op wadplaten en in estuaria, bijvoorbeeld in de Golf van Guayaquil en langs de kust van Peru; bij hoogwater op de vaste rustplaatsen op het strand. De klagende roep en de zwarte oksels in de vlucht vallen op.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De wereldstand neemt af, vooral door het verlies en de verstoring van wadplaten en rustplaatsen langs de trekroutes en door klimaatverandering in de broedgebieden.
Wetenschappelijke naam
Pluvialis squatarola | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Tringa Squatarola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pluvialis werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Latijn pluvialis, 'van de regen', van pluvia, 'regen'; men dacht dat de vogels samenkwamen als er regen op komst was. De soortnaam is een verlatijnste vorm van sgatarola, een Venetiaanse naam voor een soort plevier. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zweden.