Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Zuidelijke huiswinterkoning
Zuidelijke huiswinterkoning | Troglodytes musculus
Southern House Wren | Ratona común | Corruíra
De zuidelijke huiswinterkoning is de meest verbreide winterkoning van het gidsgebied, van de kust tot hoog in de Andes. Hij leeft dicht bij de mens, in tuinen, dorpen en akkerland, en zingt het hele jaar. Hij wordt nu vaak als aparte soort beschouwd, los van de noordelijke huiswinterkoning van Noord-Amerika.
Geluid
Een vrolijk borrelende, snelle zang van trillers en reeksen heldere tonen, vaak herhaald, het hele jaar door. Roepen zijn een schurend tsjrr en een harde, droge ratel.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
11–12 cm, met een dunne, licht gebogen snavel en een vrij korte staart, vaak schuin opgeheven. De bovendelen zijn warm bruin, met fijne donkere bandering op vleugels en staart. Een smalle, bruingele wenkbrauwstreep is weinig opvallend. Keel en borst zijn licht bruingeel, de flanken en onderstaartdekveren warmer bruingeel met fijne bandering. Vogels uit droge kustgebieden zijn grijzer, die uit het hooggebergte vaak donkerder. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben fijne donkere schubben op de borst.
Verwarringssoorten
De bergwinterkoning Troglodytes solstitialis is kleiner en korterstaartig, met een duidelijke bruingele wenkbrauwstreep, en leeft in bergbos. De graswinterkoning Cistothorus platensis heeft een gestreepte rug en leeft in hoog gras. De noordelijke huiswinterkoning Troglodytes aedon is in het gidsgebied niet met zekerheid vastgesteld.
Leefgebied
Vrijwel elk open of halfopen landschap: tuinen, dorpen en steden, akkers en terrassen, weiland, struweel, bosranden, droogbos en oevervegetatie, van zeeniveau tot ongeveer 4000 m; ontbreekt in gesloten bos. Eet insecten en spinnen, die hij in de lage vegetatie, in muren en onder daken zoekt. Nestelt in holten, ook in gebouwen, muren en nestkasten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia algemeen in vrijwel het hele land, inclusief de droge Pacifische kust en de inter-Andesdalen; in het Amazonelaagland vooral in open plekken, dorpen en langs rivieren. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Vuurland en op enkele eilanden in het Caribisch gebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In vrijwel elk dorp en elke tuin; de zang verraadt hem meestal eerst, vaak vanaf een dak, muur of hek.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als afzonderlijke soort; de Rode Lijst behandelt de huiswinterkoningen als één soort, die als niet bedreigd geldt. Algemeen en profiteert van ontbossing en bebouwing.
Wetenschappelijke naam
Troglodytes musculus | Naumann, 1823
Naumann beschreef de soort in 1823 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Troglodytes werd in 1809 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks trōglodutēs, 'holbewoner', naar de gewoonte van winterkoningen om in holtes te kruipen en te nestelen. De soortnaam komt van Latijn musculus, 'muisje', naar het kleine formaat en het muisachtige rondscharrelen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahia, Brazilië.