Alle soorten › Stormvogelachtigen › Pijlstormvogels › Zuidelijke reuzenstormvogel
Zuidelijke reuzenstormvogel | Macronectes giganteus
Southern Giant Petrel | Abanto Marino Antártico | Petrel-gigante
De zuidelijke reuzenstormvogel is met de noordelijke reuzenstormvogel de grootste stormvogel, zo groot als een kleine albatros, met een zware, lichte snavel. Hij is zowel aaseter als jager: hij eet kadavers van zeehonden en pinguïns en doodt ook zeevogels. Jonge vogels zwerven na het uitvliegen over grote delen van de zuidelijke oceanen, tot in de Humboldtstroom.
Geluid
Op zee meestal stil. Bij kadavers en voedsel krassende, hinnikende en kakelende geluiden, met dreighoudingen met gespreide vleugels en opgeheven staart.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
85–100 cm, een massieve stormvogel met een zware, bleek hoornkleurige snavel met een groenachtige punt en een lange buisneus, een dikke hals en lange, vrij smalle vleugels. De meeste vogels zijn donker grijsbruin, met een lichtere kop en hals die met de leeftijd witter worden; volwassen vogels zijn gevlekt grijsbruin met een witachtige kop en hals. Een zeldzame witte vorm is geheel wit met enkele donkere veren. Jonge vogels zijn egaal glanzend zwartbruin. De vlucht is stijf, met korte reeksen vleugelslagen en een gebogen houding; op het land en op het water beweegt hij zwaar. De seksen zijn gelijk, het mannetje is groter.
Verwarringssoorten
De noordelijke reuzenstormvogel Macronectes halli heeft een roodbruine in plaats van een groenachtige snavelpunt, en volwassen vogels hebben een donkerder gezicht en vaak een licht oog; jonge vogels van beide soorten zijn alleen aan de snavelpunt te onderscheiden. Albatrossen, zoals de wenkbrauwalbatros Thalassarche melanophris, hebben langere, smallere vleugels, een slankere snavel zonder lange buisneus op de bovenkant en een soepelere zweefvlucht. De witkinstormvogel Procellaria aequinoctialis is veel kleiner en slanker, met een kleinere lichte snavel.
Leefgebied
Kustwater en open oceaan, vaak dicht onder de kust, bij havens, vissersboten en kolonies van zeeleeuwen. Eet aas van zeezoogdieren en vogels, visafval, inktvis en kreeftachtigen, en doodt ook zeevogels. Broedt in losse kolonies op open, vlakke grond op Antarctische en subantarctische eilanden en langs de kust van Patagonië; het nest is een hoop gras, mos en steentjes.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru op zee en langs de kust, vooral in het zuiden en midden in de zuidelijke winter; naar het noorden schaarser. In Ecuador zeldzaam, voor de zuidkust. Geen zekere gegevens uit Colombia, Bolivia en van de Galápagos. Broedt niet in het gidsgebied. Buiten het gidsgebied broedend rond Antarctica, op subantarctische eilanden en in Argentinië; jonge vogels zwerven over alle zuidelijke oceanen.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk bij havens en vissersboten in het zuiden en midden van Peru, zoals rond Lima en Paracas, en op pelagische tochten tussen mei en oktober. Het formaat en de zware lichte snavel zijn op afstand kenmerkend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is na een eerdere afname weer stabiel tot toenemend. Bijvangst bij de beuglijnvisserij en verstoring bij de broedkolonies zijn de belangrijkste bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Macronectes giganteus | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Procellaria gigantea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Macronectes werd in 1905 ingevoerd door Richmond. De geslachtsnaam komt van Grieks makros, 'groot', en nēktēs, 'zwemmer'. De soortnaam is Latijn giganteus, 'reusachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla de los Estados, Argentinië.