Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Zwartbuikmiersluiper
Zwartbuikmiersluiper | Formicivora melanogaster
Black-bellied Antwren | Hormiguerito ventrinegro | Formigueiro-de-barriga-preta
De zwartbuikmiersluiper is een miersluiper van droogbos en struweel in het binnenland van Zuid-Amerika. In het gidsgebied leeft hij alleen in het oostelijke laagland van Bolivia, in het Chiquitano-droogbos en de Chaco. Het mannetje is van keel tot buik zwart, met een witte band langs de zijkant.
Geluid
De zang is een snelle reeks gelijke, korte tonen, vaak in duet. De roep is een droog 'tjup' en een kort ratelend geluid.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een lange, getrapte staart. Het mannetje is grijsbruin van boven; gezicht, keel, borst en buik zijn diep zwart, omzoomd door een brede witte band van de wenkbrauw tot de flanken. De vleugeldekveren zijn zwart met witte stippen, de staart is zwart met witte toppen. Het vrouwtje heeft een zwart masker door het oog met daarboven een witte wenkbrauwstreep, een grijsbruine bovenzijde en een witte, ongestreepte onderzijde.
Verwarringssoorten
De roestrugmiersluiper Formicivora rufa heeft een roodbruine rug; het vrouwtje heeft zwarte strepen op borst en flanken. De zuidelijke witbandmiersluiper Formicivora grisea heeft een kortere staart; het vrouwtje is okerkleurig van onder, zonder zwart masker. Het mannetje van de zwartkopmiersluiper Herpsilochmus atricapillus is grijs met een zwarte kruin en leeft hoger in de bomen.
Leefgebied
Halfloofverliezend en droog bos, struweel, Chaco-bos en dichte ondergroei aan bosranden, in het laagland tot ongeveer 1000 m. Zoekt in paren insecten en spinnen in dichte ondergroei, laag boven de grond. Het nest is een kommetje laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het oostelijke en zuidoostelijke laagland, vooral in Santa Cruz, zuidwaarts tot in de Chaco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Paraguay en in het midden en oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het droogbos rond Santa Cruz de la Sierra en in het Chiquitano-gebied, in dichte ondergroei aan bosranden en langs wegen. Paren laten zich horen met hun snelle duetten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot areaal, maar het droogbos waarin hij leeft wordt op veel plaatsen gekapt voor landbouw en veeteelt.
Wetenschappelijke naam
Formicivora melanogaster | Pelzeln, 1868
Pelzeln beschreef de soort in 1868 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Formicivora werd in 1824 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Latijn formica, 'mier', en -vorus, 'etend' (van vorare, 'verslinden'). De soortnaam combineert Grieks melas, 'zwart', en gastēr, 'buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cidade de Goiás, Brazilië.