Alle soorten › Nieuwewereldgieren › Nieuwewereldgieren › Zwarte gier
Zwarte gier | Coragyps atratus
Black Vulture | Zopilote negro | Urubu-preto
De zwarte gier is de algemeenste gier van het gidsgebied en volgt de mens tot in de grote steden. Hij leeft in groepen, rust samen op daken en bomen en verzamelt zich in grote aantallen op vuilnisbelten en bij vismarkten. Anders dan de kalkoengier en de geelkopgieren heeft hij een zwak reukvermogen en vindt hij voedsel op het oog, vaak door andere gieren te volgen.
Geluid
Grotendeels stil. Bij kadavers en op de rustplaats sist, blaast en gromt hij.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
56–66 cm, gedrongen, met korte, brede vleugels en een korte, rechte staart waar de poten bijna tot het einde reiken. Het kleed is dof zwart. De kale kop en hals zijn zwartgrijs en gerimpeld. In de vlucht valt een grote witachtige vlek aan de basis van de handpennen op, van boven en van onderen. Vliegt met reeksen snelle, ondiepe vleugelslagen afgewisseld met korte glijvluchten, de vleugels vlak gehouden. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben een gladdere, zwartere kop.
Verwarringssoorten
De kalkoengier Cathartes aura heeft een langere staart en langere vleugels met lichte slagpennen van onderen, zweeft met de vleugels in een V en schommelt; volwassen vogels hebben een rode kop. De kleine geelkopgier Cathartes burrovianus en de grote geelkopgier Cathartes melambrotus hebben een gele tot oranje kop en geen witte vlek aan de vleugelpunt. Jonge koningsgieren Sarcoramphus papa zijn groter en breedvleugeliger. De zwarte caracara Daptrius ater heeft een oranje gezicht en een witte band in de staart.
Leefgebied
Open en halfopen land: steden, dorpen, vuilnisbelten, havens, stranden, rivieroevers, weiland en bosranden; mijdt gesloten bos. Vooral in het laagland en in de dalen tot ongeveer 2500 m, plaatselijk hoger. Eet kadavers, afval en uitwerpselen, en doodt soms jonge of zwakke dieren. Broedt op de grond in een holte, op een richel, in een grot of in een verlaten gebouw; legt meestal twee eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia verspreid en algemeen in het laagland en de lagere en middelste delen van de Andes, aan beide zijden van het gebergte en langs de hele Pacifische kust. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het oosten van de Verenigde Staten tot het midden van Chili en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Overal in en rond steden en bij vissershavens langs de kust; in Lima en Guayaquil zitten groepen op daken en lantaarnpalen. Bij vuilnisbelten zijn vaak honderden vogels bijeen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van afval en ontbossing en is in grote delen van het gidsgebied toegenomen.
Wetenschappelijke naam
Coragyps atratus | (Bechstein, 1793)
Bechstein beschreef de soort in 1793 als Vultur atratus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Coragyps werd in 1853 ingevoerd door Le Maout. De geslachtsnaam is een samentrekking van Grieks korax, 'raaf', en gyps, 'gier': 'ravengier'. De soortnaam komt van Latijn atratus, 'in het zwart gekleed', naar het zwarte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit St. Johns River, Florida, VS.