Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Zwarte mierklauwier
Zwarte mierklauwier | Thamnophilus nigriceps
Black Antshrike | Batará negro | Choca-negra
De zwarte mierklauwier is een mierklauwier van het laagland van Noord-Colombia en Oost-Panama. Het mannetje is vrijwel geheel zwart; het vrouwtje heeft een zwart-wit gestreepte kop en borst en een roodbruine rug. Hij leeft verscholen in dichte warrels van slingerplanten en struikgewas langs bosranden.
Geluid
Een vrij lange, licht versnellende reeks muzikale maar nadrukkelijke tonen op gelijke toonhoogte. Daarnaast een holle, nasale roep die soms herhaald wordt, en een nasaal gegrom.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een zware, gehaakte snavel. Het mannetje is bijna geheel zwart, met donkergrijze flanken; de ondervleugeldekveren en de binnenranden van de slagpennen zijn wit, wat vooral in vlucht te zien is. Het vrouwtje heeft een zwartgrijze kop en bovenborst met geelwitte strepen, roodbruine bovendelen, vleugels en staart, een grijze, geelwit gestreepte onderborst en buik, en effen geelbruine onderstaartdekveren.
Verwarringssoorten
De westelijke gevlekte mierklauwier Thamnophilus atrinucha heeft een leigrijs mannetje met witte vleugelvlekken en een bruin, ongestreept vrouwtje. De gebandeerde mierklauwier Thamnophilus doliatus heeft een zwart-wit gebandeerd mannetje en een kaneelkleurig vrouwtje. De zwartkuifmierklauwier Sakesphorus canadensis heeft een kuif en een witte of grijze buik. De rouwmiervogel Cercomacra nigricans is slanker, met witte vlekken op de vleugels en een witte staartpunt.
Leefgebied
Randen en overwoekerde open plekken van groenblijvend bos, secundair bos en halfopen bosland, met een voorkeur voor dichte warrels van slingerplanten, doornstruiken en Heliconia, van zeeniveau tot ongeveer 600 m. Foerageert alleen of in paren, zelden in gemengde groepen, meestal binnen 2 m van de grond, en pikt insecten van bladeren en takken. Over het nest is niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het noorden, van het noorden van Chocó oostwaarts door het Caribische laagland tot het westen van La Guajira (niet in de Sierra Nevada de Santa Marta), en zuidwaarts door het Magdalenadal tot Tolima. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in dichte ruigten met slingerplanten langs bosranden in het middelste Magdalenadal en het Caribische laagland. De vogel blijft meestal laag in de begroeiing en verraadt zich door zijn zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Een groot deel van het verspreidingsgebied is ontbost, maar de soort leeft juist in secundaire begroeiing en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus nigriceps | Sclater, 1869
Sclater beschreef de soort in 1869 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en -ceps, 'kop'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Barranquilla, Colombia.