Alle soorten › Zangvogels › Lijsters › Zwarte solitaire
Zwarte solitaire | Entomodestes coracinus
Black Solitaire | Solitario negro | Solitário-negro
De zwarte solitaire is een glanzend zwarte solitaire met een zilverwitte wang, beperkt tot de natte bossen van de Chocó in West-Colombia en Noordwest-Ecuador. Hij zingt weinig, maar zijn lange, nasale fluittoon draagt ver door het bemoste bos. Zijn voorkomen is onregelmatig: op dezelfde plek is hij het ene jaar aanwezig en het andere niet.
Geluid
Zingt weinig. De zang is een lange, gerekte fluittoon met een galmende, wat nasale klank, die ondanks het zachte begin ver draagt. De roep is een veel zachtere, kortere fluittoon.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22–23 cm, met een vrij lange staart. Vrijwel geheel glanzend zwart, met een zilverwitte wang van de snavelbasis tot de oorstreek. De ondervleugeldekveren zijn wit, wat vooral in de vlucht opvalt, en de buitenste staartpennen zijn op de onderste helft wit. De iris is rood, de bovensnavel zwart, de ondersnavel geeloranje; de poten zijn donker grijsbruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn grotendeels dof bruin en hebben minder wit.
Verwarringssoorten
De witoorsolitaire Entomodestes leucotis heeft een vergelijkbare witte wangvlek, maar een kastanjebruine nek en rug; hij leeft ver naar het zuiden, op de oostflank van de Andes in Peru en Bolivia. Het mannetje van de fluweellijster Turdus serranus is ook glanzend zwart, maar heeft een geheel oranje snavel, een oranje oogring en oranje poten en geen witte wang.
Leefgebied
Binnenste en randen van nat tropisch bos en lager bergbos, vooral sterk bemost bos, soms ook secundair bos; in Colombia tussen ongeveer 400 en 2300 m, in Ecuador meest tussen 1100 en 1600 m. Verplaatst zich onregelmatig langs de berghelling. Eet vruchten op alle hoogten in het bos, alleen of in paren, soms met andere vruchteters in dezelfde boom. Het nest is een kom van mos, bekleed met worteltjes, in dichte begroeiing zoals bromelia's of lianen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank van de West-Andes, van Chocó zuidwaarts. In Ecuador in het noordwesten, zuidwaarts tot Pichincha. Overal plaatselijk en met onderbrekingen. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij vruchtdragende bomen in bemost bos op de westflank van de West-Andes, zoals langs de Montezuma-weg in het nationaal park Tatamá in Risaralda. Omdat de vogel weinig zingt, helpt geduld bij een vruchtboom meer dan zoeken op geluid.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en de stand neemt vermoedelijk af door ontbossing, maar er zijn geen acute bedreigingen bekend.
Wetenschappelijke naam
Entomodestes coracinus | (Berlepsch, 1897)
Berlepsch beschreef de soort in 1897 als Myiadestes coracinus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Entomodestes werd in 1883 ingevoerd door Stejneger. De geslachtsnaam combineert Grieks entomon, 'insect', met edestēs, 'eter': 'insecteneter'. De soortnaam komt van Latijn coracinus, 'ravenzwart', van Grieks korax, 'raaf'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Pablo, Nariño, Colombia.