Alle soorten › Zangvogels › Zwaluwen › Zwartkraagzwaluw

Zwartkraagzwaluw | Pygochelidon melanoleuca

Black-collared Swallow | Golondrina collareja | Andorinha-de-coleira

De zwartkraagzwaluw is een blauwzwart-witte zwaluw met een smalle zwarte borstband, gebonden aan rotsige stroomversnellingen in rivieren van het laagland. In het gidsgebied komt hij alleen in het uiterste oosten voor, langs de rivieren van het Orinoco- en Rio Negro-bekken en in het noordoosten van Bolivia. Waar het water bij hoogwater de rotsen bedekt, verdwijnt hij tijdelijk.

Zwartkraagzwaluw (Pygochelidon melanoleuca)
Foto: Hector Bottai — CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een ongeordende reeks zoemende zr-tonen en een kort, zoemend djit.

Luister: ZangXC706341

Opname: Mauricio Cuéllar Ramírez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

14 cm, met een lange, diep gevorkte staart. De bovendelen zijn glanzend staalblauw tot blauwzwart. Keel, borst en buik zijn helderwit, met een smalle zwarte band over de borst. De onderstaartdekveren zijn zwart. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer en bruiner van boven, met een bruinige borstband en een kortere staart.

Verwarrings­soorten

De witbandzwaluw Atticora fasciata is blauwzwart met een witte borstband, het omgekeerde patroon. De blauwwitte zwaluw Pygochelidon cyanoleuca mist de zwarte borstband en heeft een minder diep gevorkte staart. De witvleugelzwaluw Tachycineta albiventer heeft witte vlekken op de vleugels en een witte stuit, zonder borstband.

Leefgebied

Rotsen, stroomversnellingen en watervallen in rivieren van het laagland, vooral zwartwaterrivieren, tot ongeveer 300 m. Jaagt laag boven het water op vliegende insecten en rust in groepjes op rotsen in de stroom. Nestelt in spleten en holten in rotsen of in oevers.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia in het oosten, langs rotsige rivieren van het Orinoco- en Rio Negro-bekken. In Bolivia alleen in het uiterste noordoosten. Ontbreekt in Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Brazilië en het noordoosten van Argentinië.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Zoek bij stroomversnellingen en rotseilanden in rivieren, bij laagwater, als de rotsen boven water liggen; de vogels zitten dan op de stenen en jagen laag over het water.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk kunnen stuwdammen, die stroomversnellingen onder water zetten, de leefgebieden aantasten.

Wetenschappelijke naam

Pygochelidon melanoleuca | (Wied-Neuwied, 1820) (GBIF: Atticora melanoleuca)

Wied-Neuwied beschreef de soort in 1820 als Hirundo melanoleuca; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pygochelidon werd in 1865 ingevoerd door Baird. De geslachtsnaam komt van Grieks pugē, 'stuit', en khelidōn, 'zwaluw'. Van Grieks melas, 'zwart', en leukos, 'wit', naar het zwart-witte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Belmonte, Bahia, Brazilië.