Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Zwartmaskerbergtoekan
Zwartmaskerbergtoekan | Andigena hypoglauca
Grey-breasted Mountain Toucan | Tucán andino pechigrís | Tucano-andino-de-peito-cinza
De zwartmaskerbergtoekan is een kleurrijke bergtoekan van het hoge nevelwoud van de noordelijke en centrale Andes. Met zijn blauwgrijze onderdelen, zwarte kop en veelkleurige snavel is hij een van de karaktervogels van het bos vlak onder de boomgrens. Hij leeft in paren of kleine groepen en blijft ondanks zijn kleuren vaak verborgen in het bemoste bladerdak.
Geluid
Een luide, nasale, schetterende roep die vaak wordt herhaald, soms met klepperende snavelgeluiden.
Opname: David Monroy Rengifo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
41–48 cm, met een grote, veelkleurige snavel: rood, zwart en aan de basis geelgroen. Kruin en nek zijn zwart, de keel, borst en buik blauwgrijs. De rug is olijfbruin, de stuit geel, de dijen kastanjebruin en de onderstaartdekveren rood. De staart is zwart met kastanjebruine toppen. Rond het oog zit kale, blauwe huid. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een minder bonte snavel.
Verwarringssoorten
De witwangbergtoekan Andigena nigrirostris heeft een witte keel en een overwegend zwarte snavel. De zwartkruinbergtoekan Andigena laminirostris leeft alleen op de westflank, heeft een gele vlek op de flank en een ivoorkleurige plaat op de bovensnavel. De zwartkopbergtoekan Andigena cucullata, verder naar het zuiden, heeft een geheel zwarte kop en een geelgroene snavel met een zwarte punt. Arassari's van het geslacht Aulacorhynchus, zoals de andesarassari Aulacorhynchus albivitta, zijn kleiner en overwegend groen.
Leefgebied
Vochtig, bemost nevelwoud en hoger bergbos, ook bosranden en elfenwoud tot aan de boomgrens, ongeveer tussen 2000 en 3600 m. Eet vooral vruchten en daarnaast insecten en soms eieren of jongen van andere vogels. Broedt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In de Andes van Colombia; in Ecuador vooral op de oostflank; in Peru op de oostflank. Komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos, en evenmin buiten het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan de oostflank in Ecuador, bijvoorbeeld rond Guango bij Papallacta, en in het Río Blanco-reservaat bij Manizales in Colombia, vaak bij vruchtdragende bomen of voederplaatsen met fruit. Paren en groepjes roepen luid vanuit het bladerdak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar de aantallen nemen af door kap van het nevelwoud.
Wetenschappelijke naam
Andigena hypoglauca | (Gould, 1833)
Gould beschreef de soort in 1833 als Pteroglossus hypoglaucus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Andigena werd in 1851 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van de Andes en Latijn -gena, 'geboren in', dus 'in de Andes geboren'. De soortnaam komt van Grieks hupo, 'onder', en glaukos, 'blauwgrijs', naar de grijsblauwe onderzijde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.