Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Zwartsnavelpeperklauwier
Zwartsnavelpeperklauwier | Cyclarhis nigrirostris
Black-billed Peppershrike | Vireón piquinegro | Pitiguari-de-bico-preto
De zwartsnavelpeperklauwier is een gedrongen vogel met een zware, haakvormige snavel uit de bergbossen van Colombia en Ecuador. Hij leeft hoog in het bladerdak en zingt daar lang vanaf één plek. De soort komt alleen in het noorden van de Andes voor en is daarmee endemisch voor het gidsgebied.
Geluid
Een luide, heldere fluitzin van enkele tonen, vele malen achter elkaar herhaald en na een tijd door een andere zin vervangen. Daarnaast een reeks korte, dalende roeptonen.
Opname: Zsombor Károlyi — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een grote kop en een zware, zijdelings samengedrukte, zwartachtige snavel met een haakpunt. De bovendelen zijn olijfgroen, de kop is grijs, met een korte roodbruine streep boven de teugel die nauwelijks achter het oog doorloopt. Keel en onderdelen zijn grijs, op borst en flanken met een olijfkleurige zweem. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De roodbrauwpeperklauwier Cyclarhis gujanensis heeft een lichte, roze-hoornkleurige snavel, een brede roodbruine wenkbrauwstreep en een gele keel en borst; hij leeft meestal in drogere, opener bos en struweel. De grijskapklauwiervireo Vireolanius leucotis is helderder groen, met een gele wenkbrauwstreep en gele onderdelen, en leeft vooral lager op de hellingen. De roodoogvireo Vireo olivaceus is slanker, met een fijne snavel en een witte wenkbrauwstreep.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud, bosranden, oud secundair bos en bomen in half open terrein, ruwweg tussen 1200 en 2800 m. Zoekt langzaam in het bladerdak naar grote insecten en rupsen. Het nest is een los, open kommetje in een takvork, hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de Andes, vooral op de West- en Centrale Cordillera en plaatselijk op de Oostelijke Cordillera. Ecuador: vooral op de westflank van de Andes, zuidwaarts tot in het zuiden van het land, en plaatselijk op de oostflank in het noorden. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in bergbos op de westflank, bijvoorbeeld rond Mindo in Ecuador of in de bergbossen van Antioquia en Valle del Cauca in Colombia, naar de herhaalde fluitzin uit de kruinlaag. Volg de zang tot je de vogel ziet bewegen; hij zit vaak lang stil op een tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar de soort verdraagt bosranden en secundair bos; ontbossing van de bergbossen is de voornaamste bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Cyclarhis nigrirostris | de Lafresnaye, 1842
De Lafresnaye beschreef de soort in 1842 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cyclarhis werd in 1824 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks kuklos, 'cirkel', en rhis, rhinos, 'neusgaten', naar de ronde neusgaten. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en rostrum, 'snavel': 'zwartsnavelig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.