Alle soorten › Trogonachtigen › Trogons › Zwartstaarttrogon
Zwartstaarttrogon | Trogon melanurus
Black-tailed Trogon | Trogón colinegro | Surucuá-de-cauda-preta
De zwartstaarttrogon is een grote, roodbuikige trogon van het Amazonelaagland en het noorden van Colombia. Hij zit lang roerloos rechtop in de middelste boomlaag, vaak in bos langs rivieren en meren. De effen donkere staartonderkant, de gele snavel en de witte borstband maken hem tot de standaardvergelijking voor de andere roodbuikige trogons.
Geluid
Een reeks doffe, gelijkmatige kauw-noten, vaak lang volgehouden, lager en trager dan bij de kleinere trogons. Daarnaast een zacht kakelend gekwetter.
Opname: Mauricio Cuéllar Ramírez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28–32 cm. Het mannetje is metaalgroen op kop, rug en borst, met een zwart gezicht en zwarte keel, een smalle witte band over de borst en een rode buik. De snavel is geel, de kale oogring oranjerood en de iris donker. De onderkant van de staart is effen leigrijs tot zwartachtig. Het vrouwtje is grijs waar het mannetje groen is, met een rode buik, een gele ondersnavel en een donkere bovensnavel.
Verwarringssoorten
De blauwkruintrogon Trogon curucui is kleiner, heeft bij het mannetje een blauwe kop en een fijn zwart-wit gebandeerde staartonderkant. De gekraagde trogon Trogon collaris is kleiner, leeft vooral in de heuvels en bergen en heeft een gebandeerde staartonderkant met brede witte punten. De pauwquetzal Pharomachrus pavoninus is groter, heeft een rode snavel bij het mannetje en mist de witte borstband. Massena's trogon Trogon massena in het noordwesten van Colombia mist de witte borstband en heeft een oranjerode snavel. De Ecuadoraanse trogon Trogon mesurus ten westen van de Andes heeft een lichte iris.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos op terra firme, várzea, galerijbos en hoog secundair bos, vaak in de buurt van rivieren, oxbowmeren en moerasbos, vooral beneden 500 m, plaatselijk tot ongeveer 1000 m. Zit lang stil in de middelste en hogere boomlaag en eet vruchten en grote insecten, die hij in een korte vlucht van een tak pakt. Broedt in een holte in een termietennest of rottend hout.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland van het noorden en in het laagland ten oosten van de Andes. In Ecuador en Peru in het Amazonelaagland en de lagere oostflank. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt ten westen van de Andes in Ecuador en Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama, Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs rivieren en oxbowmeren in het Amazonelaagland, bijvoorbeeld bij lodges langs de Napo in Ecuador en in Tambopata en Manu in Peru, waar hij vaak op een open tak boven het water zit. De lage, lange reeks kauw-noten is het eerste spoor.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt hoog secundair bos, maar verdwijnt waar het laaglandbos geheel wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Trogon melanurus | Swainson, 1838
Swainson beschreef de soort in 1838 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Trogon werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Grieks trōgōn, 'knabbelend', van trōgō, 'knagen'; trogons knagen hun nestholte uit in rot hout. De soortnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en oura, 'staart': 'zwarte staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Demerara, Guyana.