Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Zwartvoorhoofdstruikgors
Zwartvoorhoofdstruikgors | Atlapetes nigrifrons
Black-fronted Brushfinch | Atlapetes frentinegro | Tico-tico-de-testa-preta
De zwartvoorhoofdstruikgors is een geelbuikige struikgors die alleen voorkomt in de Serranía de Perijá, de bergketen op de grens van Colombia en Venezuela. Hij werd lang als ondersoort binnen de groep van de roodnek- en geelborststruikgors beschouwd en wordt pas sinds kort meestal als aparte soort behandeld. Hij leeft in paren of familiegroepjes in struikgewas aan bosranden.
Geluid
De ochtendzang begint met een reeks tjip- of tink-tonen, gevolgd door snellere, meestal lagere trillers. Overdag een korte, eenvoudige zang van enkele dalende tonen. Opgewonden paren geven hoge, stijgende tonen die overgaan in zoemend gekwetter. Roepjes tjip, siet en swit.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17 cm. Het voorhoofd is zwart, kruin en nek zijn roodbruin tot oranjebruin en het gezicht is grotendeels zwart, met een donkergrijze zweem op de wangen. De bovendelen zijn donker leigrijs, vleugels en staart iets donkerder; de buitenste handpennen hebben smalle witte randen en een witte basis. Keel, borst, buik en onderstaartdekveren zijn geel, met een olijfkleurige of grijze zweem op borstzijden en flanken. De iris is donker roodbruin, de snavel zwart. De seksen zijn gelijk. Jongen hebben een olijfgrijze kop met grijze wangen en zonder roodbruin.
Verwarringssoorten
De perijástruikgors Arremon perijanus leeft in dezelfde bergen, maar heeft een zwart-grijs gestreepte kop en een witte keel, zonder geel. De geelborststruikgors Atlapetes latinuchus lijkt er sterk op, maar komt niet in de Perijá voor; de verspreiding geeft de doorslag. De bruinkapstruikgors Arremon brunneinucha heeft een kastanjebruine kruin, een witte keel met een smalle zwarte borstband en een olijfgroene rug.
Leefgebied
Vochtig bergbos, vooral struikrijke bosranden en secundair bos; verdraagt verstoord terrein. In Colombia ruwweg tussen 1400 en 2500 m. Zoekt in paren of kleine groepen laag in het struikgewas en op de grond naar insecten, zaden en vruchten. Vogels in broedconditie zijn gevonden van januari tot juni; over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen aan de Colombiaanse kant van de Serranía de Perijá, in de departementen Cesar en La Guajira. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied aan de Venezolaanse kant van de Perijá, daar vanaf ongeveer 1100 m.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden en in struikgewas op de hellingen van de Perijá, waar ook de perijástruikgors voorkomt. Paren zingen vooral in de vroege ochtend; let op de roodbruine kruin boven het zwarte gezicht en de gele onderdelen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is klein, maar de stand lijkt stabiel en de soort verdraagt verstoord bos. Op lagere hoogten verdwijnt bos door houtkap, landbouw, veeteelt en mijnbouw; het hoger gelegen bos is grotendeels intact.
Wetenschappelijke naam
Atlapetes nigrifrons | Phelps & Gilliard, 1940
Phelps & Gilliard beschreef de soort in 1940 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Atlapetes werd in 1831 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks: de mythische titaan Atlas en petēs, 'vlieger'. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en frons, 'voorhoofd', naar het zwarte voorhoofd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit La Sabana, Río Negro, Sierra de Perijá, Zulia, Venezuela.