Alle soorten › Zangvogels › Graszangers › Angolagraszanger
Angolagraszanger | Cisticola bulliens
Bubbling Cisticola | Cistícola Murmurador
De Angolagraszanger is de westelijke tegenhanger van de ratelgraszanger, beperkt tot de kustvlakte en het lagere escarpment van Angola en het aangrenzende laagland bij de Congomonding. Hij lijkt sterk op de ratelgraszanger en wordt er soms mee samengevoegd, maar zijn zang eindigt in een vloeiende, borrelende triller in plaats van een droog geratel.
Geluid
De zang begint met een paar korte tsje-tonen en eindigt in een lange, vloeiende, borrelende triller: tsje-tsje-tsjurrrrrrl, vanaf een struik of hoge graspol. Verder piepende fluittonen en schurende scheldroepen bij onrust. De opbouw lijkt op die van de ratelgraszanger, maar het slot klinkt nat en borrelend in plaats van droog.
Opname: Pritam Baruah — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm; het mannetje is groter dan het vrouwtje. De bovendelen zijn grijsbruin met donkere streping op mantel en rug; de kruin is roodbruin en fijn gestreept, de vleugelpennen zijn roestbruin gerand en er is een smalle lichte wenkbrauwstreep. De onderdelen zijn wit tot lichtbeige met okerkleurige flanken. De staart heeft een donkere subterminale band en lichte punten. In het veld vrijwel niet van de ratelgraszanger te onderscheiden; gemiddeld iets warmer en roestiger getint. De seksen zijn verder gelijk en het seizoensverschil in het kleed is gering.
Verwarringssoorten
De ratelgraszanger Cisticola chiniana vervangt hem landinwaarts op het plateau; beide zien er vrijwel gelijk uit en worden het best op zang gescheiden: droog geratel tegenover een borrelende triller. De bosgraszanger Cisticola anonymus van het noorden leeft in ruigte aan bosranden, heeft een ongestreepte rug en kwettert luid in duet. De roodmaskergraszanger Cisticola erythrops heeft een ongestreepte rug en een roodachtig gezicht en leeft in ruigte langs water. De witbrauwgraszanger Cisticola cantans is ongestreept, met een roodbruin vleugelpaneel. De graszanger Cisticola juncidis is kleiner en kortstaartiger en zingt in een hoge golvende zangvlucht een herhaald zip.
Leefgebied
Droge savanne en grazige vlakten met struiken, bosjes en baobabs in de kustvlakte, braakland en ruige akkerranden, tot op de lagere hellingen van het escarpment. Foerageert laag in struiken en gras op insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van zuidelijk Afrika.
Verspreiding en trek
Binnen het gebied alleen in het westen van Angola: de kustvlakte en het lagere escarpment van Cabinda en de Congomonding zuidwaarts over Luanda en Cuanza Sul tot ongeveer Benguela. Daarbuiten alleen in het aangrenzende laagland van het uiterste westen van Congo-Kinshasa.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Jaarrond; bijvoorbeeld rond Luanda, in het Nationaal Park Kissama en langs de wegen van de kust naar het escarpment. Luister naar het borrelende slot van de zang. Op het escarpment, waar deze soort en de ratelgraszanger elkaar kunnen raken, alleen op zang op naam brengen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Algemeen binnen zijn kleine areaal en profiteert van open, gekapte savanne en braakland. De taxonomische status staat ter discussie; sommige auteurs rekenen de soort tot de ratelgraszanger.
Wetenschappelijke naam
Cisticola bulliens | Lynes, 1930
Lynes beschreef de soort in 1930 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cisticola werd in 1829 ingevoerd door Kaup. Cisticola is gevormd uit het Griekse kisthos 'cistusroos' en het Latijnse colere 'bewonen'. bulliens is Latijn voor 'borrelend', van bullire, 'opborrelen' — naar de borrelende zang. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lobito, Angola.