Alle soorten › Zangvogels › Prachtvinken › Groene druppelastrild
Groene druppelastrild | Mandingoa nitidula
Green Twinspot | Estrilda Verde
De groene druppelastrild is een kleine, heimelijke astrild van de bosbodem, groen van boven en zwart met witte stippen van onderen. Hij foerageert op paden en in open plekken in het bos en verdwijnt bij de minste verstoring geruisloos in het struikgewas.
Geluid
Meestal zwijgzaam. De contactroep is een zacht, insectachtig tsiet of tzip, vaak de eerste aanwijzing voor zijn aanwezigheid. De zang is een zacht, zoemend en krakend gekwetter met enkele hoge fluittonen.
Opname: Josh Engel — CC BY-NC-SA 3.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
Ongeveer 10 cm, compact met een kort staartje. Mannetje: kruin, rug en vleugels zijn helder olijfgroen, gezicht en keel zijn scharlakenrood tot oranjerood, de borst is groen met een goudgele gloed. Buik en flanken zijn zwart met ronde witte stippen. De stuit is oranjerood. De snavel is zwart met een rode punt. Vrouwtje: gezicht en keel lichter, okerbruin tot oranjebuff in plaats van rood, stippen iets minder contrastrijk. Jonge vogels zijn egaal olijfgroen met een grijze, ongevlekte onderzijde en herkenbaar aan de vorm en de oranje stuit.
Verwarringssoorten
De rode druppelastrild (Hypargos niveoguttatus) en de parelastrild (Hypargos margaritatus) hebben ook een gestippelde zwarte onderzijde, maar een bruine rug en een roze tot rode keel en borst, en leven in ruig struikgewas van laagland en kust in plaats van op de bosbodem. De groenrugastrild (Coccopygia melanotis) en de geelbuikastrild (Coccopygia quartinia) hebben een groene rug en een rode stuit, maar een grijze kop en een effen gele buik zonder stippen. Reichenows bergastrild (Cryptospiza reichenovii) heeft een rood gezicht, maar een donkerrode rug en een effen olijfkleurige onderzijde.
Leefgebied
Groenblijvend bos van laagland, kust, rivieroevers en middelgebergte, vooral waar de ondergroei open is en paden, lichte plekken of grasranden liggen; ook in dichte tuinen en plantages grenzend aan bos. Zoekt grassen- en kruidenzaden op de grond, in paren of kleine groepjes, soms samen met andere astrilden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van zuidelijk Afrika.
Verspreiding en trek
In het gebied van het oosten van de Oost-Kaap noordwaarts door KwaZoeloe-Natal, Eswatini en de oostelijke escarpementbossen van Mpumalanga en Limpopo; verder in het oosten van Zimbabwe (Oostelijke Hooglanden), het midden en zuiden van Mozambique, Malawi en het noorden en noordoosten van Zambia, en in het noordwesten van Angola. Daarbuiten verbrokkeld over West-, Centraal- en Oost-Afrika, van Sierra Leone tot Ethiopië en Tanzania, en op Bioko.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. okt–mrt)
- Wintergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het best vroeg in de ochtend langs rustige bospaden, waar de vogels op de grond zaadjes pikken; blijf stil staan en wacht, want na een verstoring keren ze vaak snel terug. Let op het hoge tsiet uit de ondergroei. In KwaZoeloe-Natal en de Oostelijke Hooglanden van Zimbabwe komen ze soms naar zaadvoer in bostuinen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Vrij algemeen maar door de verborgen leefwijze waarschijnlijk ondergeteld. Kwetsbaar voor het verdwijnen van inheems bos, vooral in de kustzone van KwaZoeloe-Natal en Mozambique.
Wetenschappelijke naam
Mandingoa nitidula | (Hartlaub, 1865)
Hartlaub beschreef de soort in 1865 als Estrelda nitidula; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mandingoa werd in 1919 ingevoerd door Hartert. Mandingoa verwijst naar de Mandingo of Mandinka, een volk en voormalig koninkrijk in de dalen van de Niger en de bovenloop van de Senegal; de vogel stond vroeger bekend als 'Green Mandingo' of 'Mandingo Twinspot'. nitidula is een Latijns verkleinwoord van nitidus, 'glanzend, keurig' — naar het heldergroene verenkleed met witte stippen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit KwaZulu-Natal, Zuid-Afrika.