Flamingo's | Phoenicopteridae

Flamingos | Flamencos | Flamingos

De tong werkt als een zuiger die het water een paar keer per seconde door de snavel pompt, langs de rijen hoornplaatjes die als zeef dienen; hoe fijner die plaatjes staan, hoe kleiner het voedsel dat wordt binnengehouden. Op dat verschil berust de scheiding tussen de twee geslachten: de diepgekielde, van binnen zeer fijn geplaatte snavel van de Andesflamingo en James' flamingo zeeft vooral kiezelwieren uit het water van de zoutmeren op de Altiplano, terwijl de grovere snavel van de Chileense en de rode flamingo pekelkreeftjes, wormen en ander klein bodemleven opneemt, dat met stampende passen wordt losgetrapt. De Chileense flamingo leeft zowel op de hoogvlakte als langs de kust van Peru; de rode flamingo heeft een kleine populatie op de Galápagos. Het nest is een afgeknotte kegel van opgeharkte modder met één krijtwit ei; beide ouders voeden het jong wekenlang met een rode klierafscheiding uit de krop, ook als het al lang met vele andere jongen in een crèche over het zoutmeer loopt. Dat jong heeft eerst een rechte snavel, die pas in de loop van maanden zijn knik krijgt. In de vlucht zijn hals en poten kaarsrecht uitgestrekt en steken de zwarte slagpennen scherp af tegen de roze dekveren; groepen trekken vaak in de nacht en in lange, schuine linies.