Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Amerikaanse zwarte eend
Amerikaanse zwarte eend | Anas rubripes
American Black Duck | Pato negro americano | Pato-escuro-americano
De Amerikaanse zwarte eend is een grote, donkere grondeleend van het oosten van Noord-Amerika, nauw verwant aan de wilde eend. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld. Beide seksen lijken op een zeer donkere vrouwtjes-wilde eend.
Geluid
Het vrouwtje kwaakt luid en aflopend, als het vrouwtje van de wilde eend; het mannetje geeft een zacht, laag rhaeb.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
54–59 cm, zwaargebouwd. Het lichaam is zwartbruin met smalle lichte zomen, duidelijk donkerder dan kop en hals, die grijsbruin en fijn gestreept zijn, met een donkere kruin en oogstreep. De spiegel is paarsblauw, zonder of met een zeer smalle witte rand. In vlucht vallen de witte ondervleugeldekveren op tegen het donkere lichaam. Het mannetje heeft een geelgroene snavel, het vrouwtje een doffere, olijfgroene. De poten zijn oranje.
Verwarringssoorten
Het vrouwtje van de wilde eend Anas platyrhynchos is lichter en bonter bruin, met een blauwe spiegel met brede witte randen aan beide zijden en een witachtige staart. De Zuid-Amerikaanse pijlstaart Anas georgica is kleiner en slanker, met een gele snavel met donkere rug, een spitse staart en een bruinere spiegel met lichte randen.
Leefgebied
In het broedgebied moerassen, meren, beverplassen en getijdenmoerassen, in de winter ook kwelders, estuaria en beschutte kustbaaien. Grondelt naar waterplanten, zaden en ongewervelde dieren. Nestelt op de grond in dichte begroeiing nabij water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld; een vaste plek of tijd van voorkomen is er niet. Broedt in het oosten van Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert in het oosten van de Verenigde Staten. Ontbreekt op de Galápagos.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast kan opduiken tussen groepen andere eenden op meren en moerassen in het noorden van het gidsgebied, vooral in de noordelijke winter. Let op het donkere lichaam, de lichte kop en de witte ondervleugel in vlucht; ook hybriden met de wilde eend komen voor.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand nam in de twintigste eeuw sterk af door verlies van leefgebied en kruising met de wilde eend, en is sindsdien grotendeels stabiel.
Wetenschappelijke naam
Anas rubripes | Brewster, 1902
Brewster beschreef de soort in 1902 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anas werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn anas, 'eend'. De soortnaam combineert Latijn ruber, 'rood', met pes, 'voet', naar de oranjerode poten. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lake Umbagog, New Hampshire, Verenigde Staten.