Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Chileense smient
Chileense smient | Mareca sibilatrix
Chiloe Wigeon | Pato overo | Marreca-oveira
De Chileense smient is een smient van het zuiden van Zuid-Amerika, waar de zuidelijkste vogels na de broedtijd naar het noorden trekken. In het gidsgebied is hij alleen als zeldzame dwaalgast vastgesteld, vooral in Peru. Het mannetje en het vrouwtje zijn bijna gelijk getekend.
Geluid
Het mannetje laat een luid, fluitend, aflopend wie-whieuw horen, het vrouwtje een laag, grommend gekwaak.
Opname: Cristian Pinto Fernandez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
43–54 cm, een middelgrote eend met een ronde kop en een korte, blauwgrijze snavel met een zwarte punt. De kop is wit aan de voorkant, met een zwarte nek en een groen glanzende band achter het oog. De borst is zwart-wit geschubd, de flanken zijn roestbruin en de rug is zwart met witte randen. In de vlucht vallen de witte voorvleugel en de witte buik op. Het vrouwtje is doffer en heeft minder wit in de vleugel dan het mannetje.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse smient Mareca americana, een wintergast uit het noorden, heeft een grijs gespikkelde kopzijde met alleen een witte kruin en een roze-bruine, niet geschubde borst. De andeseend Lophonetta specularioides is groter en bruiner, met een slordige kuif en een rode iris.
Leefgebied
Zoete meren, lagunes, moerassen en grasrijke oevers. Eet vooral waterplanten en grassen en graast vaak op de oever. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeldzame dwaalgast, vooral in Peru. Ontbreekt op de Galápagos. Broedt in Chili en Argentinië tot Vuurland en op de Falklandeilanden; zuidelijke vogels trekken in de zuidelijke winter naar het noorden van Argentinië, Uruguay, Paraguay en het zuiden van Brazilië.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt op tussen andere eenden op meren en kustlagunes in het zuiden van Peru, vooral in de zuidelijke winter; let op de witte kop met zwarte nek en de geschubde borst.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot en stabiel.
Wetenschappelijke naam
Mareca sibilatrix | (Poeppig, 1829)
Poeppig beschreef de soort in 1829 als Anas sibilatrix; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mareca werd in 1824 ingevoerd door Stephens. De geslachtsnaam komt van het Portugese woord marreco, 'kleine eend'. Latijn sibilatrix betekent 'fluitster', naar de fluitende roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Talcahuano, Concepción, Chili.